boozeke
Legacy Member
Hey,
wist ni goe waar ik het moest zetten. Hell,ik kweet zelfs ni ofk het wel zou moeten zetten.
But the story is hard to cope with when you're on your own...
Nu,vroeger heb ik kanker gehad en chemo tegen die kanker, toen ik jong was.
Ouders content,ik ni want ik was natuurlijk nog geen 3 jaar.
Dan, 9 jaar later,10,was aan het voetballen en ik voelde ne steek in mn hart. Schonk er geen aandacht aan. Op mijn 15e kreeg ik er terug last van en dan heb ik besloten te stoppen met roken (rookte van men 14,shoot me).
Jaar later had het nog altijd ni geholpen, was kapot na elke Lo-les.
17 jaar, ging dag derna naar Parijs gaan met de klas. Moest naar de cardioloog, meteen ziekenhuis binnen,3 weken later lag ik der nog.Mijn hart had blijkbaar de grootte van meer dan den helft van men borstkas. And that's when the fun :ironic:
started.
2005 binnen in de kliniek,2006 defibrilator ingeplant.
Dan ging het relatief goe, zelfs terug in staat relatie te starten.
Tot midden 2009.
Ik kon amper nog iets eten, ik was moe alskik nen bbq moest aansteken, ik was moe alskik 100 meter moest stappen.Nog een week gewerkt, en dan door gebrek aan weerstand weer de kliniek binnen eind augustus. Da is sindsdien elke week geweest tot einde december 2009.
Dan hebk een hartpomp ingeplant gekregen,alle problemen van de baan zeiden ze.Ja,da was dus buite mijn moeilijk lichaam gerekend, allereerst drukte da ontzettend op men maag,dus kondek amper iets binnenkrijgen. Dan kreegk infecties derop,die ze probeerden weghalen met antibiotica.
Maand later weer kliniek, pomp moet deruit want de kabel zit vol bacterien, nieuw hart moet derin.
So now i'm waiting, al vanaf vrijdag. Kschiet soms wakker omda ik denk da ze der staan vo men transplantatie,elke keer als ik geklop op de deur hoor hoop ik da het de dokters zijn om me voor te bereiden op de transplantatie,..
It's driving me crazy, en kheb ook ni echt iemand meer om mijn problemen aan kwijt te kunnen. Once out of the picture,is out of the heart for most people.
Hoop gewoon da niemand hier zon zaken ooit moet meemaken. Tis zelfs zo erg da ik aant hopen ben da iemand zichzelf doodrijd...En dan nog de juiste bloedgroep heeft ofc.
Nuja,it's my story.
Alst hier ni thuishoort,of nergens ni, sorry,delete het dan maar.
wist ni goe waar ik het moest zetten. Hell,ik kweet zelfs ni ofk het wel zou moeten zetten.
But the story is hard to cope with when you're on your own...
Nu,vroeger heb ik kanker gehad en chemo tegen die kanker, toen ik jong was.
Ouders content,ik ni want ik was natuurlijk nog geen 3 jaar.
Dan, 9 jaar later,10,was aan het voetballen en ik voelde ne steek in mn hart. Schonk er geen aandacht aan. Op mijn 15e kreeg ik er terug last van en dan heb ik besloten te stoppen met roken (rookte van men 14,shoot me).
Jaar later had het nog altijd ni geholpen, was kapot na elke Lo-les.
17 jaar, ging dag derna naar Parijs gaan met de klas. Moest naar de cardioloog, meteen ziekenhuis binnen,3 weken later lag ik der nog.Mijn hart had blijkbaar de grootte van meer dan den helft van men borstkas. And that's when the fun :ironic:
started.
2005 binnen in de kliniek,2006 defibrilator ingeplant.
Dan ging het relatief goe, zelfs terug in staat relatie te starten.
Tot midden 2009.
Ik kon amper nog iets eten, ik was moe alskik nen bbq moest aansteken, ik was moe alskik 100 meter moest stappen.Nog een week gewerkt, en dan door gebrek aan weerstand weer de kliniek binnen eind augustus. Da is sindsdien elke week geweest tot einde december 2009.
Dan hebk een hartpomp ingeplant gekregen,alle problemen van de baan zeiden ze.Ja,da was dus buite mijn moeilijk lichaam gerekend, allereerst drukte da ontzettend op men maag,dus kondek amper iets binnenkrijgen. Dan kreegk infecties derop,die ze probeerden weghalen met antibiotica.
Maand later weer kliniek, pomp moet deruit want de kabel zit vol bacterien, nieuw hart moet derin.
So now i'm waiting, al vanaf vrijdag. Kschiet soms wakker omda ik denk da ze der staan vo men transplantatie,elke keer als ik geklop op de deur hoor hoop ik da het de dokters zijn om me voor te bereiden op de transplantatie,..
It's driving me crazy, en kheb ook ni echt iemand meer om mijn problemen aan kwijt te kunnen. Once out of the picture,is out of the heart for most people.
Hoop gewoon da niemand hier zon zaken ooit moet meemaken. Tis zelfs zo erg da ik aant hopen ben da iemand zichzelf doodrijd...En dan nog de juiste bloedgroep heeft ofc.
Nuja,it's my story.
Alst hier ni thuishoort,of nergens ni, sorry,delete het dan maar.



.
geniet van het leven en hopelijk krijg je snel een nieuw hart!