Archief - Leven materialistisch benaderen: maakt gelukkig of niet?

Beste 9levens,

Ik zit de laatste tijd steeds na te denken over bepaalde zaken in het leven. Waarschijnlijkuit verveling en probeert m'n brein zich zo bezig te houden, maar ik zie het als een "handleiding voor een geslaagd leven". Ik woon goed, heb familie die om me geeft en krijg kansen om te studeren en te werken. Ik heb geld en kan me dus rijkdom veroorloven. Ik heb lang gedacht: "na een bepaalde crisis kan je die spullen ook weer kwijtraken. Het verliezen van die spullen staat gelijk aan het verliezen van gelukkig zijn". Gelukkig wordt je dus door quality time met mensen, de fijne momenten (op café) met vrienden of het samenzijn met uw vriendin.

Helaas heb ik deze momenten sporadisch. Ik heb wel een vriendengroep, maar het is niet dat we doordeweek samenkomen ofz. Het voelt meer aan als mensen waar ik mee omga om niet eenzaam te zijn. Een vriendin heb ik nog nooit gehad en alle mogelijke voordelen (en nadelen ervan).

De nieuwste gaming consoles of een geavanceerde pc bieden dan weer fun voor een korte tijd. Na een tijd is de fun-factor op en koop je weer nieuwe. Je wordt materialistisch en de maatschappij beschouwt je als asociaal of obsessief.

Hoe denken jullie erover? Bied materialisme meer geluk dan quality time met mensen?

Voor sommigen is materialisme = quality time. Ik heb bijvoorbeeld een ps3 en ps4, en speel daar vaak samen met vrienden op (fifa etc).

Ik geloof wel dat je meer 'geluk/voldoening' krijgt door ervaringen op te doen zoals bv op reis gaan met je vrienden ipv een mooiere auto voor uzelf te kopen.

Ik begrijp je volledig, maar knoop je dan ook niet teveel vast aan een van de twee. Het beste is een goed evenwicht.
Tevreden zijn met een nieuwe PS is even goed als tevreden zijn met een avond gaan feesten hoor, het is maar wat je persoonlijk het liefst hebt.

Ikzelf geef niets om materialistische zaken, met een iPhone of een PS of een nieuwe LCD tv ga je mij absoluut geen plezier doen, maar met een avondje feesten met vrienden wel.

Geen van beide geeft je geluk.

Wil je gelukkig zijn, dan mag je er al in de eerste plaats niet over nadenken Allez, kan ook een gevolg van ongelukkig zijn. Ik kan enkel zeggen dat de frequentie dat ik erover denk en mijn depressieve gevoelens samen komen en samen meer en meer versterken (tot ik medicatie gekregen heb). Ik weet enkel nog niet goed wat ik er nu zelf mee kan/moet doen. Maar ik heb op dit ogenblik ook geen dwang meer om er over na te denken. Dus ik denk dat die dwang de oorzaak is van het nadenken, en het nadenken de oorzaak is van mijn depressieve gevoelens.

Ik heb al wel een hele tijd door dat iets nieuw kopen vaak maar tijdelijk een 'wauw' gevoel geeft. Maar dat gevoel is niet hetzelfde als geluk. Ga in de zetel zitten, zet bvb die playstation aan de kant, en je zal merken dat er eigenlijk niets veranderd is. Mijzelf tot sociale dingen dwingen heeft ook het tegenovergesteld effect. Ik voel me steeds een buitenbeentje, en kan er niet goed mee om dat ik mensen zie die wel gelukkig schijnen te zijn. Ik heb ook nogal snel een hekel aan veel mensen. Ook mezelf tot uitstapjes dwingen met de hoop dat het mij een goed gevoel gaat geven heeft het tegenovergestelde effect. Meestal vind ik die dingen eigenlijk toch niet leuk, en voel ik me achteraf eens zo rot van de verloren tijd. Reizen moet je ook niet doen met het idee dat je er gelukkig van gaat worden. Een reisje gaat je enkel gelukkig(er) maken als je er effectief zin in hebt en naar uitkijkt. Verdiep jezelf in een bestemming en als je dan het gevoel hebt van 'dit wil ik echt eens doen!', wel, ga er dan voor.

Even terugblikken op de ogenblikken dat ik dacht/denk gelukkig te zijn geweest in mijn leven. Bij mij zijn dat periodes waarin ik heb kunnen bezig zijn met mezelf te verdiepen in iets. Obsessies. Mijn 'probleem' dus voor positieve dingen aanwenden. Op zoek gaan naar dingen die je aanspreken. Of relatief goedkope dingen gewoon eens uitproberen. En daarbij ging ik ook altijd op zoek naar mensen dat die interesse delen, en zulk sociaal contact kan voor mij dan weer wel heel aangenaam zijn. Voor mij duren zo'n periodes ook een stuk langer dan willekeurige dingen kopen. Dat gaat bij mij dus vaak wel samen met dingen kopen, maar dat geeft een totaal ander gevoel dan bvb een nieuwe tablet of flatscreen kopen. Moeilijk het verschil uit te leggen, maar je bent dan meer aan een project bezig: je ziet iets groeien/evolueren/verbeteren/...

Haal je wel effectief je energie uit omgaan met anderen? Want ik heb die indruk toch niet meteen.

bij mij ist eerder tverlangen achter iets da mij gelukkig maakt. kwil altijd wel iets nieuws (daarom niet direct betaalbaar) kben der nen tijd mee bezig en kstort mij dan op tvolgende materiaal...

dat en de combinatie met maten die ik minstens een keer in de week zie

materialisme maakt mij wel gelukkig, niet het geld op zich maar verdienen daarvan, nieuwe projecten lanceren en zien hoe ze groeien.

kan ook wel zeggen dak gelukkig ben in mijn werk omdat ik gebouwen neerplant die er langer zullen staan dan dat ik leef

Materialisme op zich zal u nooit gelukkig maken.
Geld maakt niet gelukkig bevat in die zin een kern van waarheid.
Zo zie je dat mensen in arme gebieden, waar westerse luxe nog niet in het bloed zit, mensen ook zeker gelukkig zijn en vaker in sterkere mate als hier in het westen.
Kijk naar de zelfmoordcijfers.
Onze cultuur van nooit genoeg luxe eist zn tol.


Ik persoonlijk word gelukkig van mijn gezinnetje.
Wij hebben een eigen huis maar ii zou even gelukkig zijn in een huurhuis.

Het is maar wat je verstaat onder materialistisch. Altijd meer en meer, altijd het nieuwste willen hebben enzovoort, daar zou ik niet gelukkig van worden. Maar ik wil natuurlijk wel zelf enkele dingen hebben. Een basis willen (tv, entertainment, goede kleren, etc etc) zonder dat het altijd het nieuwste van het nieuwste is of pokkeveel geld kost, is dat dan ook materialistisch?

Je kan ook gelukkig worden van je hobby. Bijvoorbeeld na 4 jaar kampioen zijn. Of gelukkig worden van je job.

Het leven is een zoektocht naar nut, voldoening, geluk, liefde, eer, etc.
Al deze dingen zijn spiritueel van aard.
Alle doelstellingen die het waard zijn om te bereiken zijn spiritueel van aard.
Een materiële doelstelling kan in doel staan van een spiritueel doel, maar zal nooit uit zichzelf al de niet-materialistische dingen voortbrengen.
De wortel van alle niet-materialistische doelstellingen zit in je eigen ziel.
Die wortel zit in alle levende wezens.
Hij/Zij die niet gelukkig is met de wortel, zal niet blij zijn met de erwten!

Kvoel me weer een beeke 'bla' door deze topic

Niet over denk dus!

Soms heb je nood aan dingen: als je die dan hebt of kunt kopen, tja daar word ik inderdaad gelukkig van. Het gevoel van "yeah ik krijg het hier voor elkaar / ik vind het mooi / ik geniet ervan/ ...."
Als je zaken niet kunt kopen en je moet besparen, dan kan je daar ongelukkig van worden ja.

Ook zoiets voor niet-dingen he.

Voor mij dus beide nodig:
- komt erop neer dus van mooie dingen te kunnen kopen of iets moois kunnen verwezenlijken die geld kost
- niet materialistisch, wat er dus op neer komt van sociale omgang te hebben, af te spreken met iemand en een "good time" hebben...

Googke zei:

Beste 9levens,

Ik zit de laatste tijd steeds na te denken over bepaalde zaken in het leven. Waarschijnlijkuit verveling en probeert m'n brein zich zo bezig te houden, maar ik zie het als een "handleiding voor een geslaagd leven". Ik woon goed, heb familie die om me geeft en krijg kansen om te studeren en te werken. Ik heb geld en kan me dus rijkdom veroorloven. Ik heb lang gedacht: "na een bepaalde crisis kan je die spullen ook weer kwijtraken. Het verliezen van die spullen staat gelijk aan het verliezen van gelukkig zijn". Gelukkig wordt je dus door quality time met mensen, de fijne momenten (op café) met vrienden of het samenzijn met uw vriendin.

Helaas heb ik deze momenten sporadisch. Ik heb wel een vriendengroep, maar het is niet dat we doordeweek samenkomen ofz. Het voelt meer aan als mensen waar ik mee omga om niet eenzaam te zijn. Een vriendin heb ik nog nooit gehad en alle mogelijke voordelen (en nadelen ervan).

De nieuwste gaming consoles of een geavanceerde pc bieden dan weer fun voor een korte tijd. Na een tijd is de fun-factor op en koop je weer nieuwe. Je wordt materialistisch en de maatschappij beschouwt je als asociaal of obsessief.

Hoe denken jullie erover? Bied materialisme meer geluk dan quality time met mensen?

Klik om te vergroten...

Ben verslaafd aan kopen en al zeker aan nieuwe snufkes of gewoon aan electronica.

Het probleem is dan; je wil vaak het nieuwste alweer en alweer, zo spendeer je der veel geld aan en soms terecht maar vaak ook niet terecht.
Stom voorbeeldje mss maar toch; ik koop ieder jaar een nieuwe iPhone terwijl ik bv nu gerust nog minstens 1 jaar zou verder kunnen met mijn iPhone 6 plus.

Een avondje met vrienden is zeker en vast zeer leuk maar dat is er bij mij toch niet iedere dag dusja........Tis dan maar voor die avond. .

En hoe leuk is het niet als je iets besteld bij coolblue of bol.com enz... en je dan zit te wachten op dat pakje haha, tis alsof het altijd nieuwjaar is, hehe.
En dan heb je bv je nieuwe mediaplayer ontvange, vol spanning om de doos open te doen en de boel uit te halen en te installeren, zalig toch? Dat geeft mij toch een leuk gevoel, dan ben ik content.

Mijn ouders zeggen altijd tegen mij alsk bv naar tstad in Gent ben gweest; hebt ge nu weer iet mee haha, ik kan da gewoon niet laten om iets mee te nemen ook al ist iets kleins of goedkoops, daar 4uren ofzo zitten rondlopen en met niks naar huis gaan , wat hebk daar dan aan gehad ppffff, tenzij je echt een aantal cafe's ofzo afgaat mee een maat/maten.

Volgens mij gaat dat veel verder dan materialistische zaken. Vanaf dat we anders willen zijn dan we zijn, word je ongelukkig.

The desire to fulfill is very strong in people and they pursue it at any cost. This fulfillment, in every way and in any direction, sustains people; if fulfillment fails in one direction, then they try in another. But is there such a thing as fulfillment? Fulfillment may bring a certain satisfaction, but it soon fades away and again we are on the hunt. In the understanding of desire the whole problem of fulfillment ceases. Desire is effort to be, to become, and with an ending to becoming the struggle to fulfill vanishes. - Krishnamurti

Alcair zei:

Materialisme op zich zal u nooit gelukkig maken.
Geld maakt niet gelukkig bevat in die zin een kern van waarheid.
Zo zie je dat mensen in arme gebieden, waar westerse luxe nog niet in het bloed zit, mensen ook zeker gelukkig zijn en vaker in sterkere mate als hier in het westen.
Kijk naar de zelfmoordcijfers.
Onze cultuur van nooit genoeg luxe eist zn tol.


Ik persoonlijk word gelukkig van mijn gezinnetje.
Wij hebben een eigen huis maar ii zou even gelukkig zijn in een huurhuis.

Klik om te vergroten...

de zelfmoordcijfers zijn dan nog zeer onnauwkeurig. Legaliseer euthanasie en het aantal zelfmoorden stijgt spectaculair.

a7x zei:

de zelfmoordcijfers zijn dan nog zeer onnauwkeurig. Legaliseer euthanasie en het aantal zelfmoorden stijgt spectaculair.

Klik om te vergroten...

1. Inderdaad; hoe eerlijk iemand is met de vraag "wil je dood?"; het is een zeer subjectieve kwestie, en ik geloof dat getallen op dat vlak zeer sterk naar een onderschatting van het fenomeen leiden.

2. Ik kan zien hoe de negatieve bijklank van zelfmoord wegnemen kan betekenen dat er een stijging van de zelfmoorden zou zijn; maar op welk vlak ga je ooit een ethische verantwoording op legaal gebied zien van een recht op doodgaan? Ik denk vooral in de rechtbanken, rechsdossiers en ethische rechtsdiscussies. Volgens mij vermindert de negatieve bijklank van zelfmoord automatisch als het aantal zelfmoorden de lucht ingaan; of het nu legaal is of niet. Dus ik kan zien waarom je zo redeneert; alleen denk ik dat de realiteit de wet dicteert, en niet andersom. Om het te bewijzen een kleine denkoefening: stel dat we van vandaag op morgen het verbod op moorden uit de strafwet weglaten; denk je dan echt dat er van vandaag op morgen een 1000 % stijging in moorden zal plaatsvinden? Het is jammer genoeg pijnlijk zichtbaar in de openbare dossiers, en even pijnlijk onzichtbaar in de miljoenen andere dossiers, maar het gerecht is traag, de wet hinkt achter de realiteit aan, en de mensen doen sowieso hun ding, wet of niet.
Er is nog altijd een wet op openbare dronkenschap. Elke avond zondigen tienduizenden/honderdduizenden mensen zich hieraan. Dit is een voorbeeld in het verste (meest onschuldige, maar dan ook weer niet) spectrum van de wet.

3. Ik twijfelde om dit te posten; maar ik vond dat ik het je verontschuldigd was om wat van mijn denkoefeningen over dit subject weer te geven. Dient totaal niet om jou verkeerd te bewijzen, eerder als een tegengewicht voor het belang die mensen hechten aan de letterlijke neerpenning van een wet, en wat er - ondanks of dankzij - de wet gebeurt.

bestendigheid zei:

1. Inderdaad; hoe eerlijk iemand is met de vraag "wil je dood?"; het is een zeer subjectieve kwestie, en ik geloof dat getallen op dat vlak zeer sterk naar een onderschatting van het fenomeen leiden.

2. Ik kan zien hoe de negatieve bijklank van zelfmoord wegnemen kan betekenen dat er een stijging van de zelfmoorden zou zijn; maar op welk vlak ga je ooit een ethische verantwoording op legaal gebied zien van een recht op doodgaan? Ik denk vooral in de rechtbanken, rechsdossiers en ethische rechtsdiscussies. Volgens mij vermindert de negatieve bijklank van zelfmoord automatisch als het aantal zelfmoorden de lucht ingaan; of het nu legaal is of niet. Dus ik kan zien waarom je zo redeneert; alleen denk ik dat de realiteit de wet dicteert, en niet andersom. Om het te bewijzen een kleine denkoefening: stel dat we van vandaag op morgen het verbod op moorden uit de strafwet weglaten; denk je dan echt dat er van vandaag op morgen een 1000 % stijging in moorden zal plaatsvinden? Het is jammer genoeg pijnlijk zichtbaar in de openbare dossiers, en even pijnlijk onzichtbaar in de miljoenen andere dossiers, maar het gerecht is traag, de wet hinkt achter de realiteit aan, en de mensen doen sowieso hun ding, wet of niet.
Er is nog altijd een wet op openbare dronkenschap. Elke avond zondigen tienduizenden/honderdduizenden mensen zich hieraan. Dit is een voorbeeld in het verste (meest onschuldige, maar dan ook weer niet) spectrum van de wet.

3. Ik twijfelde om dit te posten; maar ik vond dat ik het je verontschuldigd was om wat van mijn denkoefeningen over dit subject weer te geven. Dient totaal niet om jou verkeerd te bewijzen, eerder als een tegengewicht voor het belang die mensen hechten aan de letterlijke neerpenning van een wet, en wat er - ondanks of dankzij - de wet gebeurt.

Klik om te vergroten...

Vergeet niet dat euthanasie geen concurrentie heeft. Euthanasie is een sneller en pijnloze dood. Hoeveel manieren zijn er om kwalitatief hetzelfde te bereiken (wapenverkoop is ook al verboden)?

a7x zei:

Vergeet niet dat euthanasie geen concurrentie heeft. Euthanasie is een sneller en pijnloze dood. Hoeveel manieren zijn er om kwalitatief hetzelfde te bereiken (wapenverkoop is ook al verboden)?

Klik om te vergroten...

Ik twijfelde omdat ik geen lijst wil geven, noch teveel over zelfmoord wil praten in een discussie over het verlangen naar luxe en het verlangen naar basis-eigendommen zoals kledij, en hoe de ene mens daarin verschilt van de ander.

(Als er een zelfmoord-topic of een euthanasie-topic bestaat, dan wil ik daarin gerust verderdiscussiëren)

En nee, ik ga niet akkoord. Euthanasie heeft vele andere opties, maar net zoals ik zei; kan er inderdaad een verschil zijn omdat euthanasie in een positiever licht gesteld wordt dan een illegale versie ervan.

a7x zei:

Vergeet niet dat euthanasie geen concurrentie heeft. Euthanasie is een sneller en pijnloze dood. Hoeveel manieren zijn er om kwalitatief hetzelfde te bereiken (wapenverkoop is ook al verboden)?

Klik om te vergroten...

Als je daar al een tijdje over nadenkt ga je er wel kunnen opnoemen. Maar laat het aub om mensen verder op ideetjes te brengen.