Archief - Je ergernissen van vandaag - deel 46
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
glashelder
Legacy Member
Ugh, Lakigigar is mij exact 10 jaar geleden.
't Is pas in het tweedekansonderwijs dat op mijn plooi ben gekomen. Al die jaren voordien was ik net zo hard op de dool als Lakigigar. Inclusief sociale angsten, compleet fucked up ritme , depressie en leven van uitkeringen. Ik gok dat jullie tien jaar geleden net zo hard waren geweest tegen mij als jullie nu zijn tegen Lakigigar.
Het verschil is misschien dat ik toen niet op een 'normaal' forum zat als 9lives, maar voornamelijk op een Amerikaans forum over zelfverwonding. Dat had een heel divers publiek (van over de hele wereld), maar allemaal mensen die met zichzelf in de knoop zaten: zelfverwonding, depressies, angsten, eetstoornissen, een verleden van (seksueel) misbruik, zelfmoordpogingen,... En die waren juist heel steunend en lief en leefden helemaal met je mee. Ook als je je kut voelde en er iets mislukte en je je keislecht voelde. Daar was het niet van 'loser' en 'maak toch eens iets van je leven' en 'leef je nu nog altijd op een uitkering', maar hoopten ze gewoon dat je morgen een betere dag had, en als er iets was mocht je ze altijd een berichtje sturen of als je afleiding zocht. En je hoefde je ook niet te verantwoorden of een ganse uitleg te geven waarom je niet werkte of je slecht voelde, gewoon 't feit dat je verdrietig was, was al genoeg om wat lieve woorden terug te krijgen. Ik heb heel veel mensen van dat forum nog altijd op mijn FB, er is nog altijd een FB-groep waar iedereen in zit en sommigen hebben daar ook gewoon hun beste vrienden of partner leren kennen.
Ik weet niet goed waar ik naartoe ga met mijn punt, enkel dat ik denk dat de harde woorden richting Lakigigar er ook gewoon zijn omdat hij hier op 9lives zit, en niet op een soort forum zoals waar ik toen zat.
Ik heb het geluk dat ik een heel flexibele job heb, zodat ik niet altijd zo vroeg op moet staan, en het ook oké is als ik 's namiddags of 's avonds (of 's nachts) werk. Maar soms is er vergadering om negen uur, of moet ik om tien uur in Brussel zijn, of ben ik graag rond negen uur op mijn werk zodat ik zeker parking heb. En ja, die dagen ben ik moe en neem ik me voor om die avond vroeg in mijn bed te kruipen. Wat nooit gebeurt
Dank je, maar vóór ik begon met tweedekansonderwijs heb ik ook een flink aantal jaren gesukkeld. Op mijn 18de naar Nederland verhuisd (zonder mijn middelbaar diploma te halen, want allemaal rare studiekeuzes gemaakt), op mijn 21ste terug naar België, al die jaren ook depressies, angsten, paniekaanvallen,... Ik heb een paniekaanval gekregen nadat ik een interimkantoor had bezocht want ik kon dat allemaal niet en ik durfde niet en ik had op alles ja gezegd (ook nachtwerk en ploegenwerk etc) omdat ik vooral wou zeggen wat ze wilden horen. Daarna ben ik naar het Centrum Geestelijke Gezondheidszorg gegaan die mij hebben doorverwezen naar een psychiatrisch dagcentrum... Waar ik anderhalf jaar therapie gevolgd heb, dan nog één of ander traject via de VDAB en dán pas tweedekansonderwijs kunnen volgen (ik wou dat al eerder, dagcentrum was niet akkoord).Carrion zei:
't Is pas in het tweedekansonderwijs dat op mijn plooi ben gekomen. Al die jaren voordien was ik net zo hard op de dool als Lakigigar. Inclusief sociale angsten, compleet fucked up ritme , depressie en leven van uitkeringen. Ik gok dat jullie tien jaar geleden net zo hard waren geweest tegen mij als jullie nu zijn tegen Lakigigar.
Het verschil is misschien dat ik toen niet op een 'normaal' forum zat als 9lives, maar voornamelijk op een Amerikaans forum over zelfverwonding. Dat had een heel divers publiek (van over de hele wereld), maar allemaal mensen die met zichzelf in de knoop zaten: zelfverwonding, depressies, angsten, eetstoornissen, een verleden van (seksueel) misbruik, zelfmoordpogingen,... En die waren juist heel steunend en lief en leefden helemaal met je mee. Ook als je je kut voelde en er iets mislukte en je je keislecht voelde. Daar was het niet van 'loser' en 'maak toch eens iets van je leven' en 'leef je nu nog altijd op een uitkering', maar hoopten ze gewoon dat je morgen een betere dag had, en als er iets was mocht je ze altijd een berichtje sturen of als je afleiding zocht. En je hoefde je ook niet te verantwoorden of een ganse uitleg te geven waarom je niet werkte of je slecht voelde, gewoon 't feit dat je verdrietig was, was al genoeg om wat lieve woorden terug te krijgen. Ik heb heel veel mensen van dat forum nog altijd op mijn FB, er is nog altijd een FB-groep waar iedereen in zit en sommigen hebben daar ook gewoon hun beste vrienden of partner leren kennen.
Ik weet niet goed waar ik naartoe ga met mijn punt, enkel dat ik denk dat de harde woorden richting Lakigigar er ook gewoon zijn omdat hij hier op 9lives zit, en niet op een soort forum zoals waar ik toen zat.
Ja euh, ik heb dus humane gevolgdCarrion zei:
Idem. Zodra ik een paar dagen verlof heb, gaat mijn ritme naar die uren. 's Ochtends ben ik niks waard, 't is pas in de (late) namiddag dat ik op mijn best ben. Da's kut, ja. En ik ben heel vaak moe, op mijn werk. Omdat ik wéér niet voor middernacht of één uur in mijn bed ben geraakt en ik die ochtend om 7 uur moet opstaan. Als ik uit kan slapen, slaap ik sowieso negen uur dus op een gewone werkdag heb ik vaak een slaaptekort van twee of drie uur.Lakigigar zei:
Ik heb het geluk dat ik een heel flexibele job heb, zodat ik niet altijd zo vroeg op moet staan, en het ook oké is als ik 's namiddags of 's avonds (of 's nachts) werk. Maar soms is er vergadering om negen uur, of moet ik om tien uur in Brussel zijn, of ben ik graag rond negen uur op mijn werk zodat ik zeker parking heb. En ja, die dagen ben ik moe en neem ik me voor om die avond vroeg in mijn bed te kruipen. Wat nooit gebeurt
Oké, dat snap ik allemaal, zeker als ik je thuissituatie bekijk. Maar sociale angst kan wél overwonnen worden, en dat kan wél beter worden en er is wel van alles aan te doen. Ik heb ook stages verkloot door gewoon niet te gaan omdat ik sociale angst had. Telefoneren is soms nog een probleem. Maar het is zoveel beter dan tien jaar geleden, ik kan het mij bijna niet inbeelden en ik had je nooit geloofd als je dat tien jaar geleden tegen mij gezegd had. Dus misschien geloof je mij ook niet. Maar zie van waar ik kom en van waar ik nu sta.Lakigigar zei:
nixie
Legacy Member
Lakigigar zei:
Mss zie je momenteel niets om voor te leven. Maar dat verandert hoor.
Je hebt zoals iedereen potentieel, het is alleen aan jou om het potentieel om te zetten in iets echt, iets tastbaar.
Praat niet over zelfmoord alsof het iets makkelijk/luchtig is.
Ga daar nooit licht over.
Ik ken mensen die zelfmoord hebben gepleegd en ik ken mensen die mensen dicht bij hen hebben verloren aan zelfmoord.
Je helpt er niet mee, je laat alleen maar meer verdriet achter.
Als je met iemand wilt praten moet je me maar eens een pm sturen.
nixie
Legacy Member
StanTem zei:
Sorry hoor, je zit hier met iemand die al enkele keren het woord zelfmoord in de mond (pen) heeft genomen.
Als er nadien 5 mensen zijn die op zijn kap zitten en blijven herhalen wat ze ook al op andere delen van het forum hebben gezegd dan wordt het tijd dat die mensen eens een time out krijgen en hun frustraties ergens anders dan op het forum gaan uitleven.
nixie
Legacy Member
Sarcastr0 zei:
Het ene moment voelt hij zich superieur, het andere moment heeft hij het over zelfmoord.
Dat plus al de info die hij hier al heeft meegedeeld zou moeten leiden tot een duidelijke conclusie.
Je kan iemand met zo een problemen niet blijven in de grond duwen en zeggen dat hem is zijn leven bijeen moet rapen en dan u gsm wegleggen en u er niks meer van aantrekken.
Reageer dan gewoon niet. Je doet dan niemand kwaad.
Nu heb je hem alleen maar weer een reden gegeven om te zeggen dat niemand om hem geeft en dat hij toch niets waard is.
Zo een mensen zitten vol van negativiteit, die hebben u negativiteit niet nodig.
Als je niets positief of constructiefs kunt zeggen hou je best je mond.
Laat diegene die hem wel willen helpen hem helpen.
Carrion
Legacy Member
nixie zei:
Ach komaan, da's zever in pakskes wat gij nu verkoopt. De meeste antwoorden die gegeven worden zijn concrete voorstellen van wat hij kan doen. Maar als hij die keer op keer negeert, dan nog eens afkomt met zijn superioriteitsgevoel om daarna nog eens met excuses af te komen in de trend van "ik kan geen interim doen want ik ga pas slapen om 4 uur 's nachts" en dan zouden we er nog wat eieren onder gaan moeten leggen ook?
Praktisch ieder van ons werkt (al dan niet met shiften) of studeert en moet dus ook soms leuke dingen en hobby's uitstellen als het echte leven hierom vraagt. En als er dan eentje afkomt die niets anders doet dan landen waar armoede meer regel dan uitzondering is ophemelt, het land waarin hij nu woont afbreekt, de mensen die in dat land werken en belastingen betalen met minachting bekijkt om op datzelfde moment wel te profiteren van een uitkering die hij te danken heeft aan diezelfde mensen... dan lijkt het me niet meer dan logisch dat hij hier de wind van voren krijgt.
nixie
Legacy Member
Carrion zei:
Maar snap je het niet?
Hij zit met dingen die hij niet onder controle heeft, daar zit iets in zijn kop waardoor hij zo denkt en zo doet.
Hij komt hier op het forum voor met andere te kunnen communiceren.
Het feit dat hij hier al een heel deel zeer persoonlijke dingen heeft gezegd wijst erop dat hij met zijn gevoelens en problemen nergens anders terecht kan.
En wat doet de meerderheid hier?
Die blijven op hem zagen en klagen,n ze behandelen hem als de verlichaaming van al die luie profiteurs waarvoor wij allemaal moeten betalen.
ipv dat hij hier mensen vind die met hem op een positieve manier willen communiceren word hij hier door x aantal gebruikt om hun frustraties ivm dit onderwerp op bot te vieren.
Sorry maar dat is gewoon pervers.
Je zit hier met iemand die duidelijk problemen heeft gehad en daar psychisch trauma's aan heeft overgehouden en we duwen hem graag nog wat dieper de put in?
En ik zeg niet dat iedereen hier dat doet.
Maar diegene die het wel doen verdienen een schop onder hun kont
Lakigigar
Legacy Member
Ja, ik had in de eerste plaats nooit over mijn werksituatie mogen beginnen op een forum. Kijk waar een rant over tandartsen toe leidt (iemand anders begon erover dat hij het niet zag zitten om nog 2 weken met tandpijn rond te lopen, en mij deed het herinneren aan mijn ma die altijd klaagde over de tandartsen ed... en uiteindelijk mondde het weer in dit uit), doordat bepaalden me effectief hard aanvallen omdat ik niet aan werken toe kom, en niet begrijpen dat het voor mij niet eenvoudig ligt. En ja, ik draag momenteel niets bij aan de maatschappij en ik "profiteer" van de maatschappij, maar als je de keuze krijgt door mijn leven te hebben en tot nu toe te kunnen "profiteren" van de maatschappij" en jullie leven en wel een bijdrage te leveren. Van een bijdrage leveren, krijg je zelfs voldoening, en dus voel je je dan mentaal beter, en sta je ook sterker in je schoenen, en ik ben er vrij zeker van dat de jobs die de interimkantoren me aanbieden niets voor mij zijn, maar ik sta wel open om ervaring op te doen, want dat kan nooit kwaad. Dat ik dan later zeg: "dat is niets voor mij", ja dat zal wellicht wel zo zijn. Ik zit nu ook over mijn stages te zeggen dat ze rampzalig zijn (en die dragen mede bij aan het gebrek aan vertrouwen dat ik nu heb, omdat het beetje bij beetje met iedere event in mijn leven is weggenomen). Ik heb niet zomaar angst voor het werken gekregen. Het is omdat ik me vroeger belachelijk heb gemaakt. Ik heb ooit eens een halve dag geprobeerd in een magazijn, en dat trok ook op niets. Ik heb ooit in een kleuterklas gestaan, ik heb ooit in een rusthuis meegedraaid, en het was allemaal niets voor mij. De kleuterklas ging dan nog het best.
Op school ben ik ook gepest geweest (niet altijd in harde mate, maar wel altijd uitsluiten of het type persoon die als laatste gekozen wordt in de turnlessen, terwijl ik nochtans fysiek goed was), en mede daardoor heb ik een verkeerde studiekeuze gedaan, omdat ik graag mensen die ik kende wilden volgen, en dat heeft ook gewerkt. Ik was in het vijfde en zesde niet gepest, misschien wel eens wat raar bekeken voor een bepaalde opmerking (en in 5 en 6 tso niet, ook al wist ik dat de richting die ik deed niets voor mij was, toch zou ik nog altijd dezelfde keuze maken moest ik hem opnieuw moeten maken). Maar gepest worden, dat niet. In het eerste tem derde jaar waren er altijd wel die me viseerden, maar had ik ook een vriendengroep waardoor dat nooit echt erg was en werd ik bvb. hooguit wel eens gay genoemd of werden er soms ballen naar ik getrapt. In het vierde jaar ben ik wel zwaar gepest geweest, omdat ik toen al mijn vrienden verloor, en naar een andere school moest waar het alleen maar erger werd, en ik ging geen vrienden meer kon maken. En al die dingen zorgen ervoor dat ik angst heb om te eten in het bijzijn van andere mensen, dus mocht ik werken, dan zou ik over de middag bvb. niet eten, maar buiten een wandeling maken en één roken (wat ik nu trouwens niet doe) of ik zou gewoon bij mijn collega's zitten en niet veel zeggen en vooral niet eten (en hen volgen uit schrik om alleen te eten). Ik heb lange tijd ook nooit gegeten over de middag op school + ik at ook nooit ontbijt, want daar werd ik soms misselijk van en ik at s'morgens niet omdat ik liever 15 minuten langer in mijn bed lag. Ik heb dat nog altijd overgenomen, ik eet nog altijd s'morgens niet (neen, want ik ben altijd laat wakker), en ik eet s'middags niet. Ik eet enkel s'avonds één keer per dag (al staat er geen tijd op want ik heb geen vast ritme) op misschien eens een tussendoortje na (want ik eet ook al geen snoep enzo). Iedere dag ramadan voor ik.
Op school ben ik ook gepest geweest (niet altijd in harde mate, maar wel altijd uitsluiten of het type persoon die als laatste gekozen wordt in de turnlessen, terwijl ik nochtans fysiek goed was), en mede daardoor heb ik een verkeerde studiekeuze gedaan, omdat ik graag mensen die ik kende wilden volgen, en dat heeft ook gewerkt. Ik was in het vijfde en zesde niet gepest, misschien wel eens wat raar bekeken voor een bepaalde opmerking (en in 5 en 6 tso niet, ook al wist ik dat de richting die ik deed niets voor mij was, toch zou ik nog altijd dezelfde keuze maken moest ik hem opnieuw moeten maken). Maar gepest worden, dat niet. In het eerste tem derde jaar waren er altijd wel die me viseerden, maar had ik ook een vriendengroep waardoor dat nooit echt erg was en werd ik bvb. hooguit wel eens gay genoemd of werden er soms ballen naar ik getrapt. In het vierde jaar ben ik wel zwaar gepest geweest, omdat ik toen al mijn vrienden verloor, en naar een andere school moest waar het alleen maar erger werd, en ik ging geen vrienden meer kon maken. En al die dingen zorgen ervoor dat ik angst heb om te eten in het bijzijn van andere mensen, dus mocht ik werken, dan zou ik over de middag bvb. niet eten, maar buiten een wandeling maken en één roken (wat ik nu trouwens niet doe) of ik zou gewoon bij mijn collega's zitten en niet veel zeggen en vooral niet eten (en hen volgen uit schrik om alleen te eten). Ik heb lange tijd ook nooit gegeten over de middag op school + ik at ook nooit ontbijt, want daar werd ik soms misselijk van en ik at s'morgens niet omdat ik liever 15 minuten langer in mijn bed lag. Ik heb dat nog altijd overgenomen, ik eet nog altijd s'morgens niet (neen, want ik ben altijd laat wakker), en ik eet s'middags niet. Ik eet enkel s'avonds één keer per dag (al staat er geen tijd op want ik heb geen vast ritme) op misschien eens een tussendoortje na (want ik eet ook al geen snoep enzo). Iedere dag ramadan voor ik.
Soeplepel
Legacy Member
nixie zei:
Als iemand op z'n kap zit, is dat niet om met zijn miserie te lachen maar eerder omdat het de zoveelste keer is dat hij hier 10 pagina's vol krijgt over zijn problemen waar hij zelf niets aan wil doen, want zijn trots is te groot. Mensen hier helpen en adviseren hem om een week erna gewoon weer hetzelfde gejank te horen te krijgen en het advies gewoon negeert.
Hoe meer ge aan uw eigen toegeeft dat het moeilijk is om contacten te leggen of op gesprek te gaan omdat hij 'angsten' heeft, hoe moeilijker het zal gaan. De enige die hier hem verder den dieperik induwt, is Laki zelf.
Het zit allemaal in z'n kop en hij moet zijn visie op de wereld drastisch veranderen.
Ikzelf was vroeger enorm sociaal en een flapuit, dit werd volledig gekeerd toen ik naar het middelbaar ging. Ik had mensenvrees en durfde niets alleen. Mijn papa heeft dit ook dus ik zou het van hem hebben, maar ik wou zo niet leven. 'k Heb in 2013 (20j op dat moment) de knop omgedraaid en nu ben ik mijn eigen terug.. Sociaal, flap uit en mensen hebben mij graag. Dit ging niet van de ene dag op de andere, ge moet er zelf aan werken maar dat ziet hij nog niet in.
Lakigigar
Legacy Member
Als ik mensen goed ken, ben ik ook een flapuit. Diep vanbinnen ben ik ook een flapuit. Veel mensen die me goed kennen (ofja "veel" mensen) zeggen zelfs dat ik praatziek ben, dus die wall of texts krijgen ze dan gewoon zo, en geloof me ik kan eindeloos een gesprek over iets vasthouden (denk zelfs dat dat een autistisch kenmerkje is), maar al probeer ik zelf van onderwerp te veranderen omdat mensen dat niet graag hebben dat je door gaat, en door gaat of begin ik er gewoon niet over. Ik praat met niemand over het klimaat bijvoorbeeld, puur omdat het toch niemand interesseert, tenzij ze er zelf over beginnen. Ik heb toch het voordeel dat ik quasi over alles een intens, diep en lang gesprek kan voeren, ook over menselijke emoties, dus met ieder persoon ga ik wel een raakpunt hebben, en met dehenen die ik dat niet heb. Tja, die zijn niet voor mij gemaakt.
Soeplepel
Legacy Member
Lakigigar zei:
Hoe weet gij da? Gij stelt u veel te veel voor, ge maakt u teveel zorgen over wat andere zouden denken.. Als het iemand niet interesseert zullen ze het u wel zeggen. Als ge mensen niet kent, kunt ge niet weten wat hun interesseert en wat niet. En dan nog.. Waarom moet gij over dingen zwijgen dat andere niet interesseert? Als gij er over wilt praten, dan doet gij dat toch gewoon?
Ge moet dringend uit dienen bubbel komen. En zoals eerder gezegd gaan werken gaat dit allemaal verbeteren. Op sociaal vlak, voor uzelf, voor de maatschappij. We moeten allemaal werken.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.