Tha_nOn zei:
Moest gij nu nog laagopgeleid zijn dan zou ge dat mogen beweren. Maar als gij écht niet weet dat de gezondheidszorg hier zo geregeld is dat ge best eerst naar de huisarts (=eerstelijn) gaat voor een doorverwijzing - of bij meer specifieke dingen (zoals ook bij een oogarts, dermatoloog): eerst belt om na te vragen wat de vrije spreekuren zijn of een afspraak maakt - dan zijt ge gewoon wereldvreemd.
In Nederland kunt ge, overt algemeen, niet eens op uw eigen houtje bij een specialist geraken
Dat weet ik nu toevallig wel. Logisch ook, je hoort dat éénmaal en je onthoud dat omdat het een vaste flow betreft.
Tha_nOn zei:
en gij weet dit hoe? gij hebt last - maar in welke mate? voor hetzelfde geld kon een huisarts door een eenvoudige observatie of testje direct zien dat dat waarschijnlijk een onschuldige verreking is.
Die mens kan u trouwens evengoed een scan voorschrijven (wachttijd daarvoor is niet zo bijster lang*) én de eerste interpretatie daarvan doen, om te zien of ge effectief meer gespecialiseerd moet gaan. (*Als ge geen week kunt wachten op ne scan omdat ge crepeert van de zeer - ja dan moet ge naar spoed)
Dat weet ik dan ook weer toevallig: dat je met zulke klachten altijd bij de radioloog terechtkomt. Eenvoudige testjes om een richting te bepalen, allemaal goed en wel, maar daarna steevast gevolgd door "maar voor de zekerheid zal ik je toch nog eens naar de scanner sturen.".
Als dokter reduceer je daarmee het risico voor een verkeerde diagnose en bovendien is hun verdienmodel voornamelijk gebaseerd op technische prestaties. Reken dus maar dat je sowieso naar de scanner gestuurd wordt. Maar blijkbaar moet ook de huisarts eerst nog zijn graantje meepikken, want rechtstreeks naar de orthopedist gaan om vervolgens naar de radioloog te gaan? Neen, dat zou al te efficiënt zijn. Iedereen moet eerst goed verdienen aan u: de huisarts, de orthopedist en de radioloog. Ook al weet je dat je sowieso naar de radioloog moet, dat moet eerst uitgesproken worden door de huisarts en/of orthopedist à rato van een consultatie en 2 uur wachttijd.
Wat een kafkaiaanse toestanden. Ben ik nu de enige die daar enorme marges voor verbeteringen ziet (zonder dat de gezondheidszorg eronder gaat lijden), gewoon door efficiëntere patiëntenstromen te creëren?
Tha_nOn zei:
oké prima: dan belt ge naar de dienst orthopedie om een afspraak te maken óf om te vragen wanneer er een vrij spreekuur is.
Akkoord. Blijkbaar had deze nu wel geen vrij spreekuur en voor een afspraak zou ik hetzelfde antwoord gekregen hebben: een maand wachten. Maar goed, misschien zijn er orthopedisten die wel een vrij spreekuur hebben? Ik weet het nog steeds niet tot op vandaag.
Tha_nOn zei:
want midden in de week doen specialisten niets ...
Wanneer plannen ze hun operaties of onderzoeken denkt ge? Wanneer hebben ze hun consultaties op afspraak? Wanneer hebben ze overleg met hun team over hun patiënten?
Het is simpel hoor: in elk beroep (en zeker wanneer je zo goed verdient) moet je in staat zijn om uw werk te plannen. Dat wil zeggen: zaken die te voorzien zijn, daar maak je afspraken voor. Zaken die niet te voorzien zijn, daar maak je buffers voor in uw agenda. De eerste maanden is dat nog wat zoeken naar een evenwicht, maar vanaf enkele jaren ervaring kan er van jou verwacht worden dat je dat evenwicht wel ongeveer gevonden hebt.
Als ik bijvoorbeeld doorgestuurd wordt door een huisarts, zullen ze ook geen maand moeten wachten en zal dat ook moeten lukken in de planning. Het
kan dus wel, nu alleen nog
willen.
Tha_nOn zei:
Omdat mevrouw niet begreep waarom iemand zomaar komt opdagen op een dienst zonder te weten óf er zelfs vrije consultatie is - of niet de moeite doet om eerst langs een huisarts te passeren die ook de eerste medische beeldvorming kan aanvragen én interpreteren.
Geen moeite doen? Ik weet niet hoor. Ik doe alvast al de moeite om:
A) bij gebrek aan vaste flow, er zelf over na te denken: hoe kan ik zo efficiënt mogelijk (voor iedereen) geholpen worden?
B) te luisteren naar de aanbevelingen van artsen (ga niet zomaar naar spoed)
C) verlof te nemen
Je zou dan toch minstens verwachten dat mevrouw de secretaresse wél weet welke parcours er gevolgd moest worden in mijn geval. Vreemd dat ze het niet begrijpt wanneer ik het haar uitleg. Als je het dan nog steeds niet begrijpt kun je om meer uitleg vragen. Dat was te lastig precies.
Tha_nOn zei:
Ik kan u garanderen dat die mensen dan gewoon niet naar huis (kunnen) gaan. Ze hebben buffers - die worden opgevuld door vanalles en nog wat: zoals een gekende patient met ernstige problematiek (die al dan niet via de spoed is binnen gekomen) en operatie of onderzoek die anders uitdraait dan verwacht. Ze gaan dat niet invullen voor ne walk-in die niet snapt dat dat niet zomaar kan.
Het enige dat ze van u wisten is dat ge het zelf niet de moeite vond om eerstelijnshulp te zoeken, maar blijkbaar ook niet zóveel last hebt dat ge naar't spoed moet.
Doe nu niet alsof ik "hier en nu" moest geholpen worden. Uiteraard zijn er dringendere gevallen dan mij. Ik had alleen gehoopt om op die halve dag een dokter te zien.
Maar als je systematisch tijd tekort hebt om ook maar 1 onvoorziene patiënt erbij te nemen, elke dag opnieuw? Dan zou mijn baas zeggen:
blijkbaar zijn uw buffers niet ruim genoeg. Is dat nu rocket-science wat ik hier vertel?
Eens naar een Duitse klant gebeld die Schlagerliedjes als wachtmuziek had, met zo'n kei vettige, Beierse tongval, mijn dag was meteen goed 
