Archief - Bijnadoodervaring

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
I

Inspector Monkfish

Legacy Member
Ik stel me eerder de retorische vraag waarom mensen denken dat ze speciaal genoeg zijn voor een leven na de dood. De geschiedenis, antropologie, sociologie, psychologie geven wat mij betreft al genoeg indirecte bewijzen dat de religieuze opvatting van een ziel en leven na de dood een menselijke uitvinding is. Enkel wij zijn zo intelligent genoeg om zoiets te verzinnen en we blijven zo onnozel om erin blijven te geloven.
T

TAMBIMAN

Legacy Member
Waarom moet men 'speciaal' zijn om in aanmerking te komen voor een leven na de dood?
Over welke indirecte bewijzen heeft u het?
Deze vragen waren niet 'retorisch', dus u mag gerust antwoorden.
S

Starrk

Legacy Member
captain asshole zei:
Ik stel me eerder de retorische vraag waarom mensen denken dat ze speciaal genoeg zijn voor een leven na de dood.
Klik om te vergroten...

De dieren kunnen niet spreken dus ik vrees dat we hun mening nooit gaan weten.
b

blacky

Legacy Member
tgc_9012 zei:
Ik bekijk het zo:
Vroeger dacht men dat aardevingen, bosbranden, gezonken schepen, etc. een straf van god waren. Waarom? Ze konden het niet verklaren.
Men kon ook niet verklaren vanwaar de mens kwam -> Het verhaal van een god die Adam en Eva geschapen heeft.
Nu kan men bijnadoodservaringen niet (goed) verklaren -> Men ziet een tunnel met aan het eind de hemel.

Hoe naïef sommige mensen vandaag nog kunnen zijn begrijp ik echt niet.
Klik om te vergroten...

zwart/wit

DekadeZ zei:
De dieren kunnen niet spreken dus ik vrees dat we hun mening nooit gaan weten.
Klik om te vergroten...

This niet omdat wij ze niet verstaan, ist ni da ze nie kunnen spreken he :s
D

Dieleman_F

Legacy Member
Laten we er gewoon vanuit gaan dat ze geen vocabularium van 10 000 woorden hebben :p
T

Thales

Legacy Member
blacky zei:
zwart/wit



This niet omdat wij ze niet verstaan, ist ni da ze nie kunnen spreken he :s
Klik om te vergroten...

oeh oeh
van welke film is dat weer waar ze zeggen van " they can speak, but they've chosen not to" ofzoiets
K

Karre

Legacy Member
Tremium zei:
Ik zal het beter verwoorden...

Er is een leegte. Er is niets. Voor je een spermacel werd, was er toch ook "niets"? Ik hoop dat dit het iets duidelijker maakt.
Klik om te vergroten...

Op het moment zijn dat dus gewoon de dingen die een mens moeilijk kan voorstellen... NIETS. Wij kunnen dat ons gewoon niet voorstellen hoe het is, ook al waren wij niets voordien en is er duizenden jaren geschiedenis geschreven, wat ik mij afvraag is: nu denken we, maar opeens terug niets... Dat is echt zo irritant om u af te vragen want er is geen antwoord en je kunt je het totaal niet voorstellen.
I

Inspector Monkfish

Legacy Member
TAMBIMAN zei:
Waarom moet men 'speciaal' zijn om in aanmerking te komen voor een leven na de dood?
Over welke indirecte bewijzen heeft u het?
Deze vragen waren niet 'retorisch', dus u mag gerust antwoorden.
Klik om te vergroten...


Ik zeg niet dat men speciaal moet zijn. De mens door de eeuwen heen vindt zichzelf 'oh zo geweldig superieur' omdat ze kunnen denken en daarom geloven dat ze een onsterfelijk ziel hebben die naar één of ander soort hiernamaals zal verkassen na de dood van het lichaam.



Nu het tweede. Eerst en vooral een linkje om de theorie van Kenneth Ring en Sharon Cooper af te zwakken: voila

Dan wil ik u vragen of je je kan inbeelden wa het 'niets' is.


De rest volgt later.
d

dendaak

Legacy Member
Leven na de dood is volgens mij allemaal zever... (das mijn mening) Ik zeg
dood = dood ...

Allez het is zo vreemd nog voort leven as ge dood zei en al die hallicunaties of hoe ge het moet noemen dat ze er rond vertellen.
R

Raanº³

Legacy Member
sorry dat niet niet heel de thread doorlezen heb en al op het antwoord gereageerd is geweest... Te weinig tijd atm (moet dringend gaan slapen :crazy: )... Maar de vraag die ik me stel (en ook anderen in het begin van deze thread) is: Waarom heb ik, bij mijn accident (9 november); waar ik van mijn brommer in de lucht gekatapuleert werd en recht tegen een auto gevlogen ben, flitsen gezien met personen die me allemaal dierbaar, waar ik om geef; zelfs mensen waarvan ik het zelf niet verwacht had: zoals een meisje waarop ik een half jaar vies ben geweest omdat ze me probeerde binnen te draaien..., zijn. Toen ik op de grond lag, hoorde ik wel wat er gezegd werd, maar `wakker` blijven / reageren was o zo moeilijk... Steeds kreeg ik `lichtflitsen` en toch weet ik nog 100% alles... Alle vragen die men mij stelden. Vragen van mensen aan andere mensen of dat ik nog `leefde... De bestuurster die begon te wenen... Ik heb ze zelfs zien wenen :unsure: Ik heb zelfs een vrouw met een kleine van 5 jaar in mijn helm zien kijken... Wat ik, eerlijk gezegd, onverantwoord vind voor die kleine: dat kind kon getraumatiseerd geweest zijn... De politie, ambulance,... alles heb ik gehoord; reageren was echter `te veel`gevraagd...
Na de accident is er bij mij veel verandert... Ik gedraag me helemaal anders: waarbij ik vroeger gehaast was, niet kon genieten, nooit gevoelens tonen, nooit over gevoelens praten, nooit lichamelijk contact,... is dat nu helemaal anders... Ik neem voor alles mijn tijd; ik zeg zelfs tegen personen dat ze moeten genieten van elke seconde; van elk geluid; van elke gebeurtenis... Want het zou wel eens de laatste kunnen zijn?? Ook praat ik tegenwoordig over gevoelens... Ik heb tegen dat meisje (eerder aangehaalt) al gezegd dat ik haar graag zie en heb haar gewoon een knuffel gegeven... Ook iemand anders, die eventjes later ook een lichte verkeersaccident gehad heeft, heb ik al geknuffeld en haar gezegd dat ik haar graag zie en dat ik niet wil dat ik ze kwijt ben door een dom verkeersaccident...

Iemand hier een verklaring voor? :unsure: Zit het allemaal in mijn kopje? Hoe komtet dat ik een totaal andere levensstijl heb?? Komt het gewoon omdat ik geschokt (ofzo) ben? Ik heb nochtans er niet veel `mentale` last van... Als zijnde brommer, en toekomstige motorrijder ben ik mij natuurlijk al bewust van het verhoogde gevaar... Maar toch ben ik voor moto ipv auto gegaan...

n.b. ik ben 100% in mijn recht verklaard geweest dmv getuigen, de autobestuurster zelf, politie, school en verzekeringen...
H

Hmgrwngd

Legacy Member
Raanº³ zei:
sorry dat niet niet heel de thread doorlezen heb en al op het antwoord gereageerd is geweest... Te weinig tijd atm (moet dringend gaan slapen :crazy: )... Maar de vraag die ik me stel (en ook anderen in het begin van deze thread) is: Waarom heb ik, bij mijn accident (9 november); waar ik van mijn brommer in de lucht gekatapuleert werd en recht tegen een auto gevlogen ben, flitsen gezien met personen die me allemaal dierbaar, waar ik om geef; zelfs mensen waarvan ik het zelf niet verwacht had: zoals een meisje waarop ik een half jaar vies ben geweest omdat ze me probeerde binnen te draaien..., zijn. Toen ik op de grond lag, hoorde ik wel wat er gezegd werd, maar `wakker` blijven / reageren was o zo moeilijk... Steeds kreeg ik `lichtflitsen` en toch weet ik nog 100% alles... Alle vragen die men mij stelden. Vragen van mensen aan andere mensen of dat ik nog `leefde... De bestuurster die begon te wenen... Ik heb ze zelfs zien wenen :unsure: Ik heb zelfs een vrouw met een kleine van 5 jaar in mijn helm zien kijken... Wat ik, eerlijk gezegd, onverantwoord vind voor die kleine: dat kind kon getraumatiseerd geweest zijn... De politie, ambulance,... alles heb ik gehoord; reageren was echter `te veel`gevraagd...
Na de accident is er bij mij veel verandert... Ik gedraag me helemaal anders: waarbij ik vroeger gehaast was, niet kon genieten, nooit gevoelens tonen, nooit over gevoelens praten, nooit lichamelijk contact,... is dat nu helemaal anders... Ik neem voor alles mijn tijd; ik zeg zelfs tegen personen dat ze moeten genieten van elke seconde; van elk geluid; van elke gebeurtenis... Want het zou wel eens de laatste kunnen zijn?? Ook praat ik tegenwoordig over gevoelens... Ik heb tegen dat meisje (eerder aangehaalt) al gezegd dat ik haar graag zie en heb haar gewoon een knuffel gegeven... Ook iemand anders, die eventjes later ook een lichte verkeersaccident gehad heeft, heb ik al geknuffeld en haar gezegd dat ik haar graag zie en dat ik niet wil dat ik ze kwijt ben door een dom verkeersaccident...

Iemand hier een verklaring voor? :unsure: Zit het allemaal in mijn kopje? Hoe komtet dat ik een totaal andere levensstijl heb?? Komt het gewoon omdat ik geschokt (ofzo) ben? Ik heb nochtans er niet veel `mentale` last van... Als zijnde brommer, en toekomstige motorrijder ben ik mij natuurlijk al bewust van het verhoogde gevaar... Maar toch ben ik voor moto ipv auto gegaan...

n.b. ik ben 100% in mijn recht verklaard geweest dmv getuigen, de autobestuurster zelf, politie, school en verzekeringen...
Klik om te vergroten...


Mensen die weten hoe het is om dood te gaan, beseffen hoe heilig het leven is. :)
(ik meen het: jij zat duidelijk al ver heen, en dan krijg je zo'n gigantisch intense ervaringen waar je zoveel uit kan leren/putten.)

Death makes angels of us all. - Jim Morrison. :p
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan