Van wat in je leven heb jij spijt?

MCT gedaan?

Ook spijt van, was toen een beetje een hype maar achteraf bekeken was ik beter voor ingenieur gegaan of luchtvaarttechnieken. Of mijn leraar chemie zijn idee gevolgd: "Jij moet iets in biochemie doen en dat combineren met uw IT skills". Die MCT was veel te gemakkelijk.
Dan na MCT nog eens de fout gemaakt van een foute uniefrichting te doen om daar na een jaar gedemotiveerd mee te stoppen en te gaan werken, was dan beter verder gegaan voor ingenieur in de plaats.

Ook aangepapt met de verkeerde partner en veel te lang bij gebleven incl. huis en kinderen. Intussen is daar "het juiste labeltje" op geplakt (psychisch partnergeweld), is heel dat boeltje verwerkt en ben ik nu samen met een droommadam. Dus dat je leven op je veertigste begint, dat begint nu stilaan wel te kloppen.
Nee, Multimediatechnieken aan het VISO
 
Soms denk ik wel eens "what if?" maar om eerlijk te zijn kan ik moeilijk spijt hebben van levensbepaalde beslissingen/acties uit het verleden.
Ik geloof nogal dat de som van al die beslissingen mij telkens op de juiste plaats gezet heeft om uit te komen waar ik momenteel zit en dan kan ik eigenlijk alleen maar zeggen dat ik echt niet kan/mag klagen, toch niet over de zaken waar mijn acties invloed op hebben.

De zaken waar ik op zich het meest spijt van heb is het feit ik na 2 maand gekapt ben met mijn hogere studies en nadien járen aangemoderd heb. Maar die zaken hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat ik ergens ben beginnen werken waar ik heb geleerd om voor mezelf op te komen en vooral dat ik bijna 8 jaar geleden een groepsreis naar Canada niet heb kunnen doen omdat mijn collega eerder zijn verlof had aangevraagd. Het alternatief was Ijsland waar ik dan uiteindelijk mijn vrouw heb leren kennen. Misschien zou ik via een andere weg ook op die bewuste reis gezeten hebben... misschien niet en dan zag mijn leven er nu helemaal anders uit en was ik daar ook perfect content mee geweest, or maybe not.
 
Soms denk ik wel eens "what if?" maar om eerlijk te zijn kan ik moeilijk spijt hebben van levensbepaalde beslissingen/acties uit het verleden.
Ik geloof nogal dat de som van al die beslissingen mij telkens op de juiste plaats gezet heeft om uit te komen waar ik momenteel zit en dan kan ik eigenlijk alleen maar zeggen dat ik echt niet kan/mag klagen, toch niet over de zaken waar mijn acties invloed op hebben.
Ja, dat een beetje.

Ik snap spijt ook niet goed als emotie. Ik had (veel) dingen anders kunnen doen, ja. In situaties terecht gekomen waarvan ik dacht, tiens, dit is toch niet oke. Maar ik ken mezelf. Ik heb toen die beslissingen gemaakt en ik zou ze probably met mijn domme kop gewoon opnieuw maken, haha. Als ik andere beslissingen had gemaakt, was ik een heel ander persoon geweest.

Misschien dat gevoel wel gehad, heel even, op het einde van mijn vorige relatie. "Ik had nooit bij hem moeten blijven, dit had voorkomen kunnen worden als ik niet met mijn zotte kop dwaze dingen had gedaan." Maar ja, en dan? Dan had ik sowieso met mijn zotte kop andere dwaze dingen gedaan 😂 Op het moment zelf was dat niet tof, want het heeft nogal voeten in de aarde gehad om dingen terug recht te zetten. Maar ja, daar leer je ook weer van en je maakt nog eens iets mee hé.

Dus nee, nergens spijt van.
 
Echt ergens spijt van hebben niet echt, buiten dat ik sinds jaren eigenlijk geen vrienden heb. Familie en goeie collega's met hopen maar das niet hetzelfde. Om een of andere reden is dat voor mij moeilijk geworden om vrienden te maken en dat vind ik wel spijtig ergens. In mijn jeugd vriendengroep waren enkele meisjes toen die moeite hadden met mijn vriendin. Ik heb toen voor mijn vriendin gekozen die later ook mijn vrouw is geworden.

Jaren later enkele van die gasten terug tegen gekomen en dat klikte terug zoals vroeger. Terug wat samen op getrokken maar mijn vrouw moest er weinig van hebben omwille van wat er ooit is gebeurd. Ze was wel blij voor mij maar had zelf niet de neiging om nog met die groep om te gaan. Uiteindelijk had ze wel gelijk want ik hoorde ook alleen maar van hun als ze iets nodig hadden van mij. Een andere van die groep is toen verhuist naar de wijk hier en ik kwam die regelmatig tegen hier. Wel altijd vriendelijk tegen mij en ik was altijd welkom tot ik er is op uitkwam dat ze allemaal bij hem thuis hadden afgesproken en ik van niks wist. Het kwam uiteindelijk maar van 1 kant dus ik heb daar uiteindelijk definitief mee gebroken.

Mijn schoonbroer was wel iemand waar ik jaren een zeer goede band mee had dacht ik. We deden veel dingen samen. Een keer cinema of concert onder mekaar als mannen, maar die heeft dan een paar jaar geleden besloten het af te stappen van mijn vrouw haar zus. Dat was echt zonder boe of ba ineens en hij wil met niemand van onze kant zal ik zeggen nog contact. Dat hakte er wel op in bij mij eerlijk gezegd want buiten dat het mijn schoonbroer was, was het ook een vriend van mij. Kheb 1x geprobeerd een gesprek met hem aan te gaan maar hij negeerde mij en heeft me ook geblokkeerd. Sindsdien ga ik enkel nog alleen naar de cinema. Mijn vrouw is mijne beste kameraad maar qua muziek en van die dingen hebben we een totale andere smaak. Ik ben ook pas alleen naar de AB geweest omdat Amenra er kwam en ik wou die mannen absoluut is zien. Das heel raar om daar alleen te staan maar het boeit me geen hol nog. Het leven is al zo kort en ik ga niet in een hoekje zitten. Ik heb een mooi gezin met een fantastische partner maar vrienden heb ik helaas niet, hoe spijtig ik dat ook vind...
 
Echt ergens spijt van hebben niet echt, buiten dat ik sinds jaren eigenlijk geen vrienden heb. Familie en goeie collega's met hopen maar das niet hetzelfde. Om een of andere reden is dat voor mij moeilijk geworden om vrienden te maken en dat vind ik wel spijtig ergens. In mijn jeugd vriendengroep waren enkele meisjes toen die moeite hadden met mijn vriendin. Ik heb toen voor mijn vriendin gekozen die later ook mijn vrouw is geworden.

Jaren later enkele van die gasten terug tegen gekomen en dat klikte terug zoals vroeger. Terug wat samen op getrokken maar mijn vrouw moest er weinig van hebben omwille van wat er ooit is gebeurd. Ze was wel blij voor mij maar had zelf niet de neiging om nog met die groep om te gaan. Uiteindelijk had ze wel gelijk want ik hoorde ook alleen maar van hun als ze iets nodig hadden van mij. Een andere van die groep is toen verhuist naar de wijk hier en ik kwam die regelmatig tegen hier. Wel altijd vriendelijk tegen mij en ik was altijd welkom tot ik er is op uitkwam dat ze allemaal bij hem thuis hadden afgesproken en ik van niks wist. Het kwam uiteindelijk maar van 1 kant dus ik heb daar uiteindelijk definitief mee gebroken.

Mijn schoonbroer was wel iemand waar ik jaren een zeer goede band mee had dacht ik. We deden veel dingen samen. Een keer cinema of concert onder mekaar als mannen, maar die heeft dan een paar jaar geleden besloten het af te stappen van mijn vrouw haar zus. Dat was echt zonder boe of ba ineens en hij wil met niemand van onze kant zal ik zeggen nog contact. Dat hakte er wel op in bij mij eerlijk gezegd want buiten dat het mijn schoonbroer was, was het ook een vriend van mij. Kheb 1x geprobeerd een gesprek met hem aan te gaan maar hij negeerde mij en heeft me ook geblokkeerd. Sindsdien ga ik enkel nog alleen naar de cinema. Mijn vrouw is mijne beste kameraad maar qua muziek en van die dingen hebben we een totale andere smaak. Ik ben ook pas alleen naar de AB geweest omdat Amenra er kwam en ik wou die mannen absoluut is zien. Das heel raar om daar alleen te staan maar het boeit me geen hol nog. Het leven is al zo kort en ik ga niet in een hoekje zitten. Ik heb een mooi gezin met een fantastische partner maar vrienden heb ik helaas niet, hoe spijtig ik dat ook vind...

Tja, doe je iets qua hobby's waar je vrienden kan maken? Collega's allemaal goed en wel, maar als je bij manier van spreken nooit buitenkomt buiten hier en daar eens naar de cinema of een concert, dan ga je inderdaad geen nieuwe vrienden kunnen maken.
En idk wat het zou moeten uitmaken of jouw vrouw ook goed overeen moet komen met jouw vrienden. Mijn vriendin en ik hebben wel een aantal gezamenlijke goede vrienden, maar voor de rest heeft elk van ons beide z'n eigen vriendenkring. Het is niet omdat je een koppel bent dat alles moet samengesmolten en gemeenschappelijk zijn eh.
 
Soms kunnen collega's goede vrienden worden, maar ik zit op een departement met voornamelijk vrouwen van 50+ Daar ga ik geen pinten mee pakken, laat staan dat ik er mee op weekend ga. Ik kom er wel goed mee overweg. En als man vrienden willen worden met vrouwen van dezelfde leeftijd vind ik ook niet evident. Vrouwen onderling worden dat wel gemakkelijk, dat zie ik hier en daar gebeuren dat ze regelmatig samen iets doen. Zal wel sectorafhankelijk zijn, want onlangs was ik op een vrijgezellenfeest waar de bruidegom 3 collega's had uitgenodigd die goede vrienden waren geworden.
 
Soms kunnen collega's goede vrienden worden, maar ik zit op een departement met voornamelijk vrouwen van 50+ Daar ga ik geen pinten mee pakken, laat staan dat ik er mee op weekend ga. Ik kom er wel goed mee overweg. En als man vrienden willen worden met vrouwen van dezelfde leeftijd vind ik ook niet evident. Vrouwen onderling worden dat wel gemakkelijk, dat zie ik hier en daar gebeuren dat ze regelmatig samen iets doen. Zal wel sectorafhankelijk zijn, want onlangs was ik op een vrijgezellenfeest waar de bruidegom 3 collega's had uitgenodigd die goede vrienden waren geworden.

Bwah, of collega's vrienden kunnen worden is een grote hit or miss. Als het allemaal mensen zijn in een totaal andere levensfase en/of met totaal andere manier van leven, interesses, etc. ja dan gaat dat bij collega's blijven. Maar er is een reden waarom leerlingen en studenten snel vrienden kunnen maken: omdat iedereen veel interesses gemeenschappelijk heeft en min of meer dezelfde leeftijd heeft.

Op mijn eerste job waren het allemaal 40/50+'ers, quasi allemaal (vastbenoemde) juristen wiens leven draaide rond hun kindjes en de jaarlijkse reis naar Tenerife. Ik was letterlijk nog nooit mensen tegengekomen met wie ik minder affiniteit had dan met hun. Zelfs op professioneel vlak hadden we zo goed als niks gemeen (zij begrepen geen hol wat ik deed en vice versa). Ik trok dan maar altijd op met de stagiaires. :oi22:
In mijn nieuwe job daarentegen zijn het allemaal mensen die uit een kwantitatieve richting komen, bezig zijn met economie en waarvan er een heel aantal nog jong zijn (al dan niet van leeftijd en/of jong van geest qua bezigheden). Heb hier al iemand waarmee ik ook buiten de uren/werkdagen al een aantal keer mee heb afgesproken.
 
Ik heb nog in een boekhoudkantoor gezeten, met 3 dames van net over de 50 jaar.
Allen Star Wars fans want ze hadden de originele release nog meegemaakt in hun jeugd. En dit ten tijde van de eerste prequel trilogy.

Rechts van mij een klok. Recht over mij de gigantische digitale klok van het winkelcentrum. Links van mij de keuken met een eigen klok. Achter mij de klantenballie met jawel, you guessed it. En dan de radio die elk uur aankondigt. Nooit gedacht dat tijd zo traag kon gaan. Welk topic is dit alweer? Right schpijt.

Ja spijt dus da'k ooit dacht een leer contract boekhouding te proberen op de goede wil van een lerares die bevriend was met de zaakhouder. Om dan vervolgens te zitten roken op de wc en god weet wat allemaal te pikken om het een beetje plezant te houden. En 3u onderweg te zijn naar het locaal postkantoor 500 meter ver(azo druk!).

Sorry Juf Lizzy.
 
Spijt niet echt, alhoewel misschien 2, redelijk banale, dingen.
Ik had beter in plaats van, ondertussen al een goeie 30j stevige krachttraining te doen, mij op jonge leeftijd al moeten inschrijven in iets van gevechtssport a la boksen of mma ofzo, boeit mij enorm heel die wereld.

Veel sneller moeten breken met m'n ex, maar dan was mijn leven waarschijnlijk ook volledig anders gelopen, goed of slecht, dat weet ik niet.

En ja ETF's lol, veeeeel sneller mee moeten beginnen :/
 
Ik heb nog in een boekhoudkantoor gezeten, met 3 dames van net over de 50 jaar.
Allen Star Wars fans want ze hadden de originele release nog meegemaakt in hun jeugd. En dit ten tijde van de eerste prequel trilogy.

Vrouwen van middelbare leeftijd die fan zijn van Star Wars? En dan nog 3 stuks? Een mens heeft nog meer kans om de lotto te winnen.
 
Ge moet idd ook wel sjaans hebben, ik werk op een dienst van 60 man waarvan de meeste tss de 25 en 40 jaar zijn.

Ben zelf bijna 39 en ik reken 2 man als echte goede vrienden en een tiental waarmee ik regelmatig na het werk en in’t weekend pinten ga pakken en deelneem aan verschillende whatsapp groepjes.

On topic, spijt in mijn leven niet echt met uitzondering dat ik op mijn 14 niet ben gegaan voor topsportschool, was gescout op een golf tornooi en mocht toen beginnen aan topsport school ergens in Limburg (denk Genk of Hasselt) Had er toen nooit interesse in om volop voor de sport te gaan desondanks ik toen wel een groot talent was blijkbaar.
 
Ge moet idd ook wel sjaans hebben, ik werk op een dienst van 60 man waarvan de meeste tss de 25 en 40 jaar zijn.

Ben zelf bijna 39 en ik reken 2 man als echte goede vrienden en een tiental waarmee ik regelmatig na het werk en in’t weekend pinten ga pakken en deelneem aan verschillende whatsapp groepjes.
Voor mij was de doctoraatsperiode zalig. Als student nooit veel vrienden gemaakt, niet op kot zoals gezegd, en ook gewoon weinig mede-studenten waar ik het mee kon vinden. Dan tijdens het doctoraat toch heel wat vrienden gemaakt: allemaal gelijkaardige leeftijd en ervaringen.

Nu ondertussen wel redelijk hard in de "familiebubbel" gekeerd, zoals veel mensen met een jong kind. Ik zie nu al de (jongere) collega's afspreken in het weekend, terwijl ik bij vrouw en kind zit. Ach, c'est la vie, is ook niet voor altijd.
 
Ik heb geen spijt van mijn kinderen, maar ik heb wel veel spijt tov hen dat ik niet de persoon kan zijn die zij verdienen. En dat gaat nog wel even ( if ever) duren voor ik daar over ben
 
Had ik als klein manneke maar aandelen van Nvidia Corp en Lotus Bakeries NV gevraagd onder de kerstboom, voor de Sint, voor mijn verjaardagen en eerste + plechtige communie.
Apple aandelen als geboortegeschenk, is dat niks voor onze generatie?

Nu goed, een beurscrisis verder en er komen hier mensen zeggen dat ze spijt hebben van aandelen of ETFs te kopen.
 
Tja, doe je iets qua hobby's waar je vrienden kan maken?
Nee, maar het is ook iets wat maar sinds een jaar ofzo bij mij doordringt dat ik eigenlijk geen vrienden heb. Eerlijk heb ik daar nooit echt bij stil gestaan omdat ik ook altijd met mijn schoonbroer weg ging. Mss is dat indd is een optie om een hobby te zoeken en sociaal om te gaan met anderen
Het is niet omdat je een koppel bent dat alles moet samengesmolten en gemeenschappelijk zijn eh.
Dat is mss voor jullie zo maar wij doen en deden altijd alles samen en ik heb daar totaal geen probleem mee en zij ook niet.
 
Terug
Bovenaan