Review: Senua's Saga: Hellblade II

De frêle Senua heeft een onredelijke mate aan gewicht om op haar schouders te torsen. Niet alleen moet ze de demonen in haar hoofd en de gevaren van de wereld om haar heen bestrijden, ze krijgt ook nog eens de hoop van de voltallige Xbox-divisie op haar gevestigd. Na een reeks van teleurstellingen, flops en de absolute shitstorm van de voorbije weken, lijkt het alsof alle hoop op Senua’s Saga: Hellblade II is gericht om aan te tonen dat Xbox nog steeds in staat is om kwalitatieve blockbusters af te leveren.

Senua 2.jpg

Claustrofobische grootsheid

Alleen is het dat niet helemaal he? Iedereen die Senua’s Sacrifice gespeeld heeft en daar nog steeds warme gevoelens aan overhoudt, weet dat de zwaar getroebleerde Senua zich zo vlot niet in het malletje van een blockbuster laat duwen. Hellblade was bij haar release in 2014 dan wel een cinematografisch uitzonderlijke game, maar het was er wel eentje die haar kwaliteiten gebruikte om een claustrofobisch intiem verhaal te vertellen, waarin de stemmen in het hoofd van Senua meer dreiging wisten te omvatten, dan de spelwereld om haar heen. Het is niet zozeer een action adventure, eerder een meditatie over de impact van psychologische problemen en het verwerken van complexe gevoelens als schuld, gemis en schaamte. Hellblade II is daar een directe sequel op. Ja, de schaal is op cinematisch vlak wat verder opgerekt en audiovisueel is het een beest, maar uiteindelijk blijft het jou als speler gevangen met de stemmen in het hoofd van Senua. Dat het niet altijd de fijnste plek is om in te vertoeven is duidelijk.

Voor wie ook maar een sprankel van hoop had dat het wel goed zou komen met Senua, wordt het tapijt al aan het begin vakkundig van onder de voeten getrokken. Nadat ze haar zelf opgelegde verbanning na de slachtpartij op haar dorp en haar geliefde heeft afgerond, heeft de krijger in haar besloten dat het beste pad voorwaarts die van de wraak is. Ze heeft zichzelf moedwillig laten gevangen nemen door een slavenhandelaar om getransporteerd te kunnen worden naar het woeste IJsland. Uiteraard loopt dat niet van een leien dakje, dat doet het zelden voor Senua. De boot zinkt, waardoor Senua zich gedwongen ziet om een andere overlevende van de schipbreuk gevangen te nemen en te dwingen haar naar zijn dorp te brengen. Het zorgt voor een opening die daadwerkelijk aanvoelt als een tocht door de hel. De woeste rotsen van de kust, de mist en de regen en de kreten van andere ontsnappende overlevers die bruut afgemaakt worden door de slavenhandelaars. Het voelt angstaanjagend visceraal, en tegelijk cathartisch wanneer Senua de smeerlappen kennis laat maken met het staal van haar zwaard in simpele maar doeltreffende combat.

Senua 5.jpg

Wadend door het bloed en de wreedheden

Het wordt er daarna niet beter op. Het verhaal ontplooit zich daadwerkelijk als een saga, een reis door een land dat geen compromissen sluit en waar Senua geconfronteerd wordt met de monsters die schuil kunnen gaan in mensen. Dit is een land dat gedrenkt is in het bloed vergoten door geweld, en dat is iets dat impact heeft op alles en iedereen. Zo is de aanval op het kleine dorpje door een bende Draugarkrijgers pure horror. Senua moet tussen de dode lichamen om haar heen klauteren en zich verstoppen, terwijl het plezier dat de moordende Draugar beleven ruw contrasteert met de kreten van angst van onschuldige dorpelingen die koudweg worden afgeslacht. Daar waar de eerste game vooral handelde over het verwerken van eerder gebeurde trauma’s, sleurt deze sequel Senua bij haar nekvel haast door het bloed en de ingewanden. Het is frappant dat de wereld van Hellblade in deze wereld een stuk levendiger en groter voelt dan in de voorganger, omdat er zo ontzettend veel van wordt kapotgemaakt. Dat Senua zelf er vaak vrij vlak op reageert valt dan ook te plaatsen, er is maar een bepaalde mate van geweld dat je kan doorstaan voordat je verdoofd wordt. Niemand heeft meer doorstaan dan Senua.

Senua's Saga is nog steeds het soort game dat geen compromissen sluit en je confronteert met de gevolgen van geweld.


Gaandeweg kalmeert het geweld ook wel degelijk. De eerste akte is bloedstollend, maar latere sequenties schroeven het tempo en bloedvergieten wat omlaag om plaats te maken voor meer omgevingspuzzels. Ook dit is uiteraard iets dat iedereen die het vorige deel heeft gespeeld heeft zal herkennen, en ook hier is het niet bepaald het beste element van het spel. Hoewel visueel een stuk indrukwekkender zijn de puzzels in Hellblade 2 ook nu weer simpele vluchtheuvels op je weg die weinig meer doen dan je tempo wat vertragen. Ze voegen nauwelijks wat toe aan de verhaalvertelling of sfeervolle dynamiek van de game. Ook de stemmen zijn nog steeds ruimschoots aanwezig in het hoofd van Senua. Ze moedigen haar aan, drijven de spot met haar, zijn liefdevol en haatdragend en drijven haar soms tot hallucinaties. Dit blijft het soort spel dat mijn plusdochter weigert te spelen met koptelefoon op, net omdat het zo ontzettend effectief en enerverend is. Toch blijf ik er zelf bij dat een goede koptelefoon echt wel een must is bij deze game, omdat je dan ten volle ondergedompeld wordt in de mindfuck. Toch is het verhaal dat deze sequel probeert te vertellen niet dat van de strijd van Senua met haarzelf. Het gaat nu echt wel om haar en de wereld om haar heen. Het is het vertellen van haar saga als bevrijder, monsterdoder en ziener, het verhaal van een vrouw die uitgroeit tot een legende.

Senua 3.jpg

Er is zelden winst zonder een stukje verlies

Het gaat dus meer om de dingen die Senua doet, niet zoals zij ze intern ervaart, waardoor je misschien toch een tikje kan spreken van een schaalvergroting. Dat betekent dat je een Senua krijgt die voluit een slagveld op rent om vijandige krijgers over de kling te jagen, tegenover mythische opponenten komt te staan die ze enkel met wilskracht en volharding kan verslaan. Het is een episch verhaal van een gebroken vrouw die haar zelfwaarde terug vindt en haar rol als slachtoffer ombuigt in die van een heroïsche leider. Op die manier ruilt Hellblade II iets van de intieme eigenheid van de voorganger in om plaats te maken voor een verhaal op grotere schaal, maar het werkt wel. Grotendeels. Het verhaal dat Senua’s Saga vertelt is, ondanks alle geweld en horror, er eentje dat hoopvol is en een toekomst met sprankels licht schildert. Het enige minpunt is dat in het opbouwen van de mythe van Senua, de game bij momenten het meisje erachter uit het oog verliest. Er zijn zeker en vast nog momenten genoeg waar de menselijkheid van Senua duidelijk is, maar zeker naar het einde toe is ze meer de heldin die ze verwacht wordt te zijn dan het complexe wezen dat we leerden kennen al die jaren geleden.

Hoe je het echter ook draait of keert, Senua’s Saga is een verdomd indrukwekkend gemaakte game. Het is niet mijn gewoonte om in een review stil te staan bij de visuele kant van een spel, omdat het meestal gewoon een bijzaak is die de ervaring complementeert. Bij Hellblade II is echter veel van de ervaring die audiovisuele presentatie. Dit is dan ook een erg cinematografische game waarin de lijn tussen Senua en de acteerprestatie die Milena Juergens in een performance studio gaf flinterdun geworden is. Elke nuance en detail van haar acteerprestatie is open en bloot te zien. Het is ook niet enkel dat. De omgevingen met al haar rotsen en details qua belichting en watereffecten zien er uiteraard erg indrukwekkend uit, maar de manier waarop de camera in die omgevingen gebruikt wordt doet helemaal je mond openvallen. Het indrukwekkende virtuele camerawerk weet verdomd goed wanneer het voor epiek moet gaan en wanneer het intiem dicht bij Senua moet zijn, en dat verkoopt de illusie perfect. Op vlak van visuals voelt Senua’s Saga dan ook als een nieuwe mijlpaal, wat het des te spijtiger maakt dat de gameplay wat blijft hangen in een vorig decennium.

Conclusie

Senua's Saga: Hellblade II is exact de opvolger van Hellblade: Senua's Sacrifice geworden die je als fan kon verwachten, en zet de reis op sterke wijze verder. De audiovisuele kant is indrukwekkend en ook op vlak van verhaalvertelling laat het spel weinig steken vallen. Toch zorgt het opteren voor grotendeels meer van hetzelfde op een grotere schaal, dat Senua ietwat aan emotionele impact inboet.

Pro

  • Audiovisueel een huzarenstukje
  • Uitstekende verhaalvertelling die het donker durft opzoeken, maar ook ruimte laat voor licht
  • De gameplay is net wat spectaculairder dan die van de voorganger

Con

  • Het blijft grotendeels een verhalende game, dus de gameplay is eerder beperkt
  • De omgevingspuzzels blijven het zwakste element
  • Senua is iets van haar complexe menselijkheid verloren in deze sequel
8

Over

Beschikbaar vanaf

21 mei 2024

Gespeeld op

  1. Xbox Series X|S

Beschikbaar op

  1. PC
  2. Xbox Series X|S

Genre

  1. Action
  2. Adventure
  3. Hack and slash
  4. Walking simulator

Ontwikkelaar

  1. Ninja Theory

Uitgever

  1. Xbox Game Studios
 
Terug
Bovenaan