Review: PO'ed: Definitive Edition

Remasters worden niet altijd goedgekeurd op basis van de populariteit van een franchise of individuele titel, en Nightdive Studios bewees in het verleden al dat ze op dit vlak geen kapsones hebben. Sequels die minder in trek zijn of iets dat lang geleden in de vergetelheid belandde, krijgen evenveel opportuniteiten om (op meerdere platformen) opnieuw te leven, wat soms tot verrassingen leidt. Dat is alvast de term die ik op PO’ed: Definitive Edition zou plakken: een 3DO-spel uit de jaren ‘90 die zelfs tijdens diens oorspronkelijke launch nauwelijks wat aandacht kreeg? Het leek eerst een grap toen de firma deze game op 1 april aankondigde, maar Nightdive meende het wel degelijk, zoals we nu inmiddels kunnen merken. De openbare release ervan ligt sinds kort achter de rug, en mijn nieuwsgierigheid kon een reviewcode in ieder geval niet weigeren.

Zo’n vergeten first-person shooter plotseling opgraven is hoe dan ook een curieuze beslissing vanuit een zakelijk standpunt en ik wist niet of we zelfs een interessant onderwerp voor een uitgebreidere discussie konden verwachten. PO’ed stamt alvast af van een simpeler tijdperk, inclusief diens introductie. Een blok tekst (in plaats van een kort tussenfilmpje) scrollt langzaam over het scherm en informeert ons dat buitenaardse wezens een ruimteschip aanvielen. Over het hoofdpersonage weten we ook weinig, behalve dat hij een kok is met een zogenaamde eetlust voor aliens, en je moet ze als laatste overlevende allemaal uit de weg ruimen. Nauwelijks een serieuze setting kort samengevat, en niemand zal daar ooit over twijfelen wanneer je schepsels zoals wandelende konten (welke je logischerwijze met poep moet bekogelen) tegen het lijf stoot.

PO'ed_Definitive_Edition_R_02.jpg

Rotten Tomatoes

Gezien diens ouderdom, zullen ervaren fans van retro-schietspellen het typische formaat van PO’ed sowieso herkennen. Trotseer aanvankelijk een horde vijanden met slechts één wapen – in deze instantie een pan – en vind tevens de uitgang van een level zodat je de volgende kunt binnenstappen. Uiteraard krijg je ruimschoots de kans om levenspunten en munitie bijeen te sprokkelen mits je de gebieden grondig uitkamt, laat staan dat je via exploratie ook je arsenaal verder kunt uitbreiden. Moderne comfort features zoals automatische checkpoints zijn natuurlijk afwezig, dus onthou voor de zekerheid het bestaan van de manuele save- en load-functies. ‘Business as usual’ klinkt het, maar kan deze shooter zich meten met de gerenommeerde concurrentie van toen?

Vanaf de eerste seconden gameplay voel je al hoe glibberig de speelbare chef rond beweegt ...


Die vraag beantwoord ik met een volmondige “neen.” Verschillende factoren belemmeren PO’ed immers wanneer je de game met klassiekers uit (ongeveer) dezelfde periode vergelijkt. Vanaf de eerste seconden gameplay voel je al hoe glibberig de speelbare chef rond beweegt, in schril contrast met de scherpe snelheden van DOOM en consorten. Het gewoonlijke tempo van dit subgenre met exactheid besturen is voor velen (inclusief mezelf) een groot deel van de pret, maar PO’ed gaat hier helaas volledig de mist in. Op de begane grond twijfelde ik voortdurend over m’n positionering, wat onder meer het ontwijken van inkomende projectielen drastisch bemoeilijkte.

PO'ed_Definitive_Edition_R_03.jpg

Let 'em cook?

Je kunt daarenboven niet rechtstreeks naar boven of naar beneden kijken, en van de ene plek naar de andere plek springen levert eveneens enkele frustraties op. Eén specifieke bonus level teisterde me met als gevolg, want die level werd gebouwd als een verticale hindernisbaan, ondanks dat de fijnere finesse voor platforming geheel ontbreekt. Hier ergens van afvallen met de gedachte dat je alles opnieuw moet proberen, stresseerde me eerlijk gezegd, ten minste als je geen misbruik wilt maken van ‘save scumming.’ Daarnaast zijn zelfs banale acties zoals al piekend om de hoek een aantal schoten lossen lastig om uit te voeren, omdat je momentum tijdens een poging tot ‘strafen’ enigszins blijft slippen. De omgeving in die zin voordelig benutten en jezelf met haast verplaatsen kan nog altijd, maar dat gebeurt met andere woorden zeer moeizaam …

Zelfs met een compleet arsenaal blijven de kleine vliegende vijanden hatelijke etters!


Andere aspecten van het spel vertonen alsook tekenen van onevenwicht ten opzichte van de holistische balans. Het assortiment van geweren bezorgt niet voldoende persoonlijkheid en de bijbehorende gameplay-nuances overwoog men niet ver genoeg. Je kunt bijvoorbeeld niet iedere type tegenstander met een graad van efficiëntie elimineren, want zelfs met een compleet arsenaal blijven de kleine vliegende vijanden hatelijke etters! Deze aerodynamische rotzakken manoeuvreren zich snel, zonder dat je over iets met doelzoekende projectielen beschikt. Je bezit wel een tweetal hitscan-geweren als alternatief, maar één daarvan verspreidt diens kogels met povere nauwkeurigheid, terwijl de resterende optie een pistool met een lage vuursnelheid is. Vaak komen deze vijanden als een zwerm tevoorschijn, dus ze zullen je kortom een tijdje zoet houden wanneer ze een bedreiging vormen …

PO'ed_Definitive_Edition_R_04.jpg

“I’m pissed off as hell and I’m not gonna take this anymore!”

Jammer genoeg slaagt het ontwerp van het gemiddelde level er evenmin in om interessante ideeën voor te stellen. Recent beschouwde ik zo’n fixatie als één van de grootste troeven van Star Wars: Dark Forces – welke ik vóór diens heruitgave nooit ervaarde – en ik kan makkelijk tal van shooters opsommen waar ontwikkelaars leuke wendingen verzonnen. PO’ed daarentegen maakt zich schuldig aan het plegen van allerlei clichés die synoniem staan met de minder inventieve exemplaren van het genre. Ik geniet ervan als ik een zogenaamde labyrint moet ontrafelen en de abstracte locaties vallen op hun manier wel degelijk op, maar regelmatig stelde ik me vragen wat het spel juist van me verlangde.

PO’ed zelve geeft namelijk amper een concrete indicatie hoe je te werk moet gaan of dat hetgeen dat je net verrichtte, überhaupt van enig belang speelde. Eist het spel dat ik in deze level meerdere schakelaars activeer? Ligt de uitgang eigenlijk in een geheime passage? Moet ik nu een onbekende hoeveelheid vijanden uitroeien vooraleer ik in feite mag ontsnappen? Stapsgewijs moest ik nieuwe patronen waarnemen omdat de criteria herhaaldelijk afwisselen, vaak met een minimum van feedback. Ik voltooide inmiddels de hele campagne, maar ik zat dikwijls eventjes vast totdat ik ‘creatief’ nadacht. Zo boekte ik op een gegeven moment enkel vooruitgang nadat ik een zacht geluid vreemd vond, vervolgens de bron ervan opspoorde en dan pas zag dat ik geregeld een zéér subtiele teleporter voorbij liep. Dat kamers enzovoort meestal visueel op elkaar lijken, garandeerde bovendien meer verwarring, om nog maar te zwijgen dat de weergave van de in-game map (met 3D wireframes) repercussies heeft op de leesbaarheid ervan.

Nightdive Studios lanceerde een superieure remaster die in verscheidene opzichten de originele versie overbodig maakt.


Amuseerde ik me dan ooit, aangezien ik gedurende de laatste paar alinea’s praktisch een ellendige belevenis omschreef? Raar genoeg wel, al vermoed ik dat m’n periodiek genot gedeeltelijk uit wrok voortkwam. Misschien hadden de oorspronkelijke ontwikkelaars (Any Channel) een sadistisch experiment voor ogen, en net die veronderstelling hield me tot het einde van de campagne op de been. De masochist in mij wou eigenhandig ondervinden hoe men venijnig naar de speler toe wou uithalen en na verloop van tijd bekeek ik PO’ed als een soort van verwrongen komedie. Tegelijkertijd begon ik de gameplay steeds meer te appreciëren zodra ik de jetpack bemachtigde en de physics ervan leerde. Het apparaat eindelijk onder de knie krijgen geeft een zekere voldoening, hoewel je een poosje moet wachten vooraleer de levels ruimer (qua omvang) worden. Veruit het beste speelgoed dat Any Channel in hun game voorschotelde!

Conclusie

PO’ed: Definitive Edition is een bizarre situatie. Nightdive Studios lanceerde een superieure remaster (tegen een redelijke prijs) die in verscheidene opzichten de originele versie overbodig maakt. Snellere en stabiele framerates, scherpere resoluties met widescreen-ondersteuning, bug fixes, achievements, plus een resem features die her en der wat ‘Quality-of-Life’ aanbieden. Een stukje geschiedenis van het medium werd bij deze met respect bewaard; een belangrijke taak als je onthoudt dat deze industrie erg nalatig met hun producten omgaat. Wat mij betreft zijn zulke succesvolle inspanningen alles behalve verspilde moeite, ongeacht de kwaliteitsperceptie van een game die zo’n behandeling ontvangt. Desalniettemin zou ik PO’ed als spel zelden aan iemand aanbevelen, dus overweeg het alleen als je een retro-obscuriteit aan je collectie wenst toe te voegen.

Pro

  • Goede remaster ...
  • Rondvliegen met een jetpack
  • De abstracte look

Con

  • ... van een niet zo goede game
  • Amper aanwijzingen
  • De glibberige besturing
  • Quasi geen muziek
5.5

Over

Beschikbaar vanaf

16 mei 2024

Gespeeld op

  1. PC

Beschikbaar op

  1. Nintendo Switch
  2. PC
  3. PlayStation 4
  4. Xbox One
  5. Xbox Series X|S

Genre

  1. Retro
  2. Shooter

Ontwikkelaar

  1. Any Channel
  2. Nightdive Studios

Uitgever

  1. Nightdive Studios
 
Terug
Bovenaan