Review: Hauntii

De dood is een deel van het leven. Zij het de pijn waar we mee achterblijven nadat een geliefde de laatste adem uitblaast, of het onvermijdelijke moment waarop wijzelf door de zijden sluier zullen stappen. Wat er te beleven valt na onze stappen naar het witte licht, kan niemand ons vertellen. Maar Moonloop, de ontwikkelaars achter Hauntii, delen graag hoe zij de volgende stap in ons bestaan zien. Na hun sprookje tot zijn rakende conclusie te spelen, kan ik enkel het volgende zeggen. Als het hiernamaals lijkt op de wondere wereld van Hauntii, dan is er geen reden meer om nog met angst door het leven te gaan.

Al sinds de preview die ik op gamescom van vorig jaar heb mogen spelen, spookt Hauntii in mijn achterhoofd rond. Dat kan ook moeilijk anders als zelfs een halfuur durende demo mij in tranen kon doen uitbarsten. Sindsdien werd mijn grootste vraag: hoe in hemelsnaam zal de volledige game mijn torenhoge verwachtingen na zo'n onvergetelijke demo kunnen inlossen? Het antwoord: met uitstekend talent, duidelijke toewijding en geniale artistieke visie. Jazeker, Hauntii blijft doorheen zijn tien uren speeltijd net zo rakend en innemend als zijn ontiegelijk aangrijpende begin.


Angelpunk​

Een zwart geestje die in totale nietsheid wakker wordt, herinnert zich niets. Zijn naam is verloren (al weet je als speler dat die Hauntii is), zijn menselijk lichaam is verloren, alsook zijn herinneringen, pijnlijk of geliefd. Met een slepende pianomelodie waggelt hij van lichtpunt tot lichtpunt. Lantaarns beginnen in het gezichtsveld te verschijnen. En bomen. En andere spookjes? Maar niets biedt zoveel allure als de elegante engel (deel van een oeroud ras genaamd de Eternians) die door de lucht zweeft en Hauntii naar een onbekend doel begeleidt. Naar een toren wiens top een overgang moet bieden naar het volgende stadium van Hauntii's bestaan. Maar wanneer het spookje net als Icarus te hoog vliegt, trekken zijn ketenen hem terug naar de grond. Hij is nog niet klaar. Wat zou het punt ook zijn van afscheid te nemen van een leven dat hij zich niet herinnert? Het resterend avontuur door de onderwereld zal hem onderdompelen in zijn dierbaarste herinneringen.

Onberispelijke compositie en contrast die ervoor zorgen dat je elke seconde naar het wonderschone scherm staart.


Die herinneringen maken Hauntii sterker (in de vorm van upgrades naar zijn aantal levens, zijn aantal dash-bewegingen, en zijn manameter.) De Angelpunks, een vereniging van angstige spoken, gelooft terwijl dat de Eternians die herinneringen willen misbruiken en doen het nodige om een stokje voor je pad des verheldering te steken. Al komen die initieel over als irrationele irritaties, wordt hun existentiële angst naargelang Hauntii zijn doel benadert steeds meer herkenbaar. Al moet Hauntii's wereld het vooral hebben van eerder eendimensionale figuren, barsten ze met hun overdreven designs en animaties en occasionele Pokémon-achtige oneliners met persoonlijkheid. Het verhaal van Hauntii wordt niet verteld met ellenlange cutscenes of subtiele monologen, maar met simpele vignettes in samenspeling met de verbeeldingskracht van de speler. Toch betoveren deze momenten vanwege hun unieke presentatie en hun vermogen om een levensdraad te vormen naar de meest fundamentele gevoelens van ons bestaan.


Sprankjes sterrenstof​

Wat die emoties zo makkelijk ontgrendelt, zijn de spectaculaire en onophoudelijk hypnotiserende beelden en klanken waarmee Hauntii je ziel voedt. Al bestaat elk scherm hoofdzakelijk uit een tweekleurenpalet (een donkere achtergrond en een lichtere voorgrond, bestaande uit ingewikkelde micropatronen en dynamisch lijnwerk), is zowat elke frame een visueel festijn. Zowel in het detailwerk in de patronen en de levend aanvoelende natuur en wezens, als in het groter geheel is duidelijk veel moeite, gedachte en hart ingekropen. Spiraaltjes van gras, een kust van gebroken glas, gebouwen met vingerafdrukken, vogelachtigen met individuele veertjes; elk met onberispelijke compositie en contrast dat ervoor zorgt dat je elke seconde naar het wonderschone scherm te staren zit. Hierbij spelen ook partikeleffecten een grote rol: de beweging van vele minieme deeltjes geeft aanleiding tot menig schitterend tafereel. De verdeelde concentratie over het scherm alsook de scherpheid van die deeltjes en de beelden die ze oproepen geven Hauntii's visuele stijl de extra trede die het nooit nodig had om een gesofisticeerde, verfijnde indruk achter te laten aan zelfs cynici die zich minder openstellen aan de evocatieve inhoud van die beelden.

Een transcendentale ervaring.


Net zoals bij de beste kunstwerken, is het hier moeilijk om aparte elementen te bespreken zonder de impact op een ander aspect erbij te halen. Inderdaad, hoe magnifiek Hauntii's beelden en muziek op zich ook zijn, het is hun integratie in de gameplay die van Hauntii zo'n transcendentale ervaring maakt. Zo is geen enkel van Hauntii's prachtige omgevingen onveranderlijk, want de speler zal zelf bepalen hoe hoog een lichtbron boven de grond hangt, hoeveel neonkleurige vijandprojectielen het scherm over kruipen, en welke richtingen de spectaculaire partikels oprazen. Componist LightReturn leverde terwijl een ontegensprekelijk beklijvende en suggestieve soundtrack die sfeer, eigenzinnigheid en stoutmoedige hartstocht toevoegt aan elke gebeurtenis. Zelfs tijdens het schrijven van deze recensie krijg ik de emblematisch simpele hoofdmelodie maar niet uit mijn hoofd. Tegelijk melancholisch en sprankelend, dit leidmotief (leitmotiv) transformeert met de omgevingen mee en biedt een atmosferische achtergrond op de stappen en dash-bewegingen van Hauntii. Diens tonen weergalmen als een onmogelijke echo door de uitgestrekte duisternis.


Bezitten en bewegen​

Die muzikale transformaties zijn niet de enige dingen die steeds in flux zijn in Hauntii. Elk gebied heeft een andere kleur, thema's, vijanden, mechanics, maar elk blijven ze diep atmosferisch. Vooral de evolutie van de bezittingsmechanic zorgt ervoor dat repetitie nooit dreigt de ervaring de das om te doen. In het ene hoofdstuk bezit je een lieveheersbeestje om van boom tot boom te fladderen; in een ander bezit je een roetsjbaan om het kermislevel mee over te steken. (Jazeker, Stellar Blade is niet de enige game van 2024 die inspiratie trok van het nog steeds meesterlijke NieR: Automata.) Toch zijn er een paar constanten waar je op mag bouwen: je wordt geholpen door een geestprojectiel waarmee je alles rondom je kan bezitten, en je zal daarmee steeds kleine actiepuzzels oplossen om sterfragmenten te vinden en zo een duidelijker beeld te krijgen van je voorgaande leven en je geestenkrachten terwijl op te krikken. Al variëren die puzzels tussen kinderspel, doordenkertjes en vingerbrekende behendigheidsuitdagingen, werkt alles samen om elk stukje gameplay als significant te doen aanvoelen. Alles wat je tijdens gameplay in Hauntii doet, is emotioneel beladen. Elk sterfragment die een herinnering helpt ontgrendelen, wordt warm omarmd door onze protagonist, en elke uitstap buiten het bewandelbare pad veroorzaakt diepgewortelde angst. Dan wordt het beeld grauw, de muziek verstoord en worden de dieproze glimlachen in de duisternis feller en feller.

Een horrorgame is Hauntii niet, maar ondanks een relatief vergevingsgezinde materiële straf van één HP-hartje, werkt deze onheilspellende verduistering met duizend en een ogen als een effectieve motivatie om niet al te lang de leegte te bewandelen. Die roze gezichten zijn maar één voorbeeld van hoe Hauntii slim gebruik maakt van zijn tweeledig kleurenpalet om de uitzonderingen van het scherm te doen spatten: paarse spookdeeltjes vullen de manameter op, en de projectielen van zowel Hauntii zelf als die van de vijanden hebben een elektrische gloed die ze duidelijk onderscheidt van de rest van het beeld. Of Hauntii nu als twinstick shooter met bullet hell-segmenten, als platformer, of als puzzelgame fungeert, die opvallende projectielen houden de gameplay eerlijk en responsief. Dat met behulp van de sterke audio die elk kogelschot, elk schrammetje, elke bezitting en elke zwevende stap beklemtoont. Dat je hier en daar een onverdiend stootje krijgt, gebeurt wel. Door het top-downperspectief op een 3D-wereld is het soms moeilijk in te schatten waar te staan of schieten. Maar zelfs deze ene irritatie voelt in zijn geheel als een nitpick aangezien het moeilijkheidsdesign voor de rest zo goed in elkaar zit.

Iets om je aan vast te houden, en iets om los te laten.


Een zonde zou zijn als dit magnifieke werk vanwege onverfijnde balancering niet tot zijn volste recht kwam. Een te strenge game kan minder volhardende zieltjes wegjagen, maar een spel zonder uitdaging wordt al snel saai voor meer ervaren spelers. Ook in dit opzicht maakt Moonloop slimme beslissingen. Zo wordt gebruik gemaakt van een flexibel progressiesysteem: spelers moeten een bepaald minimum van sterfragmenten in een gebied verzamelen om door te mogen naar het volgende segment. Met enkel de verplichte sterren bereik je dat minimum niet, dus ten minste een beetje probleemoplossend denken en verkenning in de wondere onderwereld staat garant. Toch is dat minimum helemaal niet streng; zo moet je je nooit veel zorgen maken wanneer je een paar sterren maar niet kan vinden -- of de actie-uitdaging die je ervoor moet voltooien te moeilijk blijkt. Overblijvende sterfragmenten mag je trouwens spenderen aan verdere upgrades, of sparen om sneller door het volgende gebied te raken. Die upgrades zijn terwijl geen gamechanger, maar wel een welkome en voelbare verbetering aan je snelheid, offensieve macht en overleefbaarheid. Daarmee samen gaat de natuurlijke moeilijkheidscurve van het spel. Zelfs op zijn moeilijkst wordt Hauntii nooit "Nintendo Hard", maar het verschil tussen de ontspannen vroege gebieden en de meer hectische chaos van latere niveaus is zeer merkbaar. Toch voelt die progressie zeer geleidelijk en gecontroleerd. Daarnaast krijgen completionists wat om van te smullen, want aan het einde van het spel worden extra gebieden vrijgespeeld die de meest fervente sterrenverzamelaars heel wat frisse uitdagingen bieden. Daarnaast kan je met de optionele valuta uit een trendy collectie aan hoeden en andere hoofddeksels kiezen: zo kan je Hauntii met een tiara, een hoorn, een clownsmuts, of gewoon een bescheiden blad op het hoofd spelen.

Hauntii voelt fris en tegelijk klassiek. Aangrijpend en tegelijk plezierig. Simpel maar tegelijk betekenisvol. Zo zwaar als je donkerste herinnering en zo licht als een kalmerend briesje. Iets om je aan vast te houden, en iets om los te laten. Naast een paar segmenten waar het vaste perspectief voor wat irritatie zorgde, hebben we het over een nagenoeg perfecte ervaring voor zowel fans van emotionele queesten als van verslavende twinstick-avonturengameplay. Als je daarmee nog steeds niet verkocht bent, laat ik nog één iets vallen: als je zoals Paul Atreides zandwormen door een woestijn wilt berijden, bestaat er geen ander spel op de markt die deze fantasie zo goed waarmaakt als Hauntii. Rijd dus met de winden des tijds door je haar doorheen de zanden van de vergetelheid om Hauntii op je gekozen platform te installeren. Het is je beperkte tijd op deze wereld, je hardverdiende maar overgewaardeerde geld en je zeldzame tranen meer dan waard.

Conclusie

Dit sprookje over het hiernamaals in de vorm van een ogenschijnlijk bichrome twinstick shooter is simpelweg adembenemend op elke manier. Door heerlijk creatieve delen in harmonie te laten meebewegen, betovert Hauntii de zintuigen en het hart op een wijze dat woorden geen eer kunnen aandoen. Het vormt een spectaculair beginpunt voor het oeuvre van Moonloop, die -- als er enige rechtvaardigheid bestaat in deze wereld -- onmiddellijk een legendarisch kunstzinnige stempel achterlaat op deze noodlijdende industrie.

Pro

  • Simpel maar rakend verhaal
  • Visueel en stilistisch verbluffend
  • Effectieve audio en feedback
  • Transcendentale muziek
  • Actiepuzzels met goed gebalanceerde moeilijkheidscurve
  • Flexibele levelstructuur
  • Smullen voor completionists

Con

  • Wat irritaties te doen met perspectief
9.5

Over

Beschikbaar vanaf

23 mei 2024

Gespeeld op

  1. PC

Beschikbaar op

  1. Nintendo Switch
  2. PC
  3. PlayStation 4
  4. PlayStation 5
  5. Xbox One
  6. Xbox Series X|S

Genre

  1. Action
  2. Adventure
  3. Puzzle

Ontwikkelaar

  1. Moonloop Games

Uitgever

  1. Firestoke
 
Terug
Bovenaan