Vooral Vlaams-Brabant is zot... Meest crazy daar zijn Meise en Bierbeek. Stijgingen van +40% tov 2017.
Ik herhaal: mijn nieuwbouw appartement in hartje Brussel kostte me 55.000 (zonder BTW) in 2000. De gemiddelde prijs voor een appartement in Brussel is vandaag iets van een 430.000 euro. Voorzichtig zijn met een gemiddelde maar ik geloof niet dat je in België nog een nieuwbouw appartement vindt voor die prijs. In Brussel betaal je (volgens de steekproef op immoweb van vandaag) minimum 80000 voor een uitgeleefde studio in de slechtere buurten.
Stijging van huizenprijzen moet je vergelijken met het best mogelijke alternatief. De S&P is sinds 2017 met bijna 50% gestegen.
2000 is ondertussen al 22 jaar geleden. Dat lijken enorme verschillen tussen toen en nu maar het gaat hier wel over een tijdspanne van 22 jaar he. Als je in 2000 besloten had om te huren, je €55.000 in de S&P had gestoken en er elke maand €200 bij had gestoken (perfect mogelijk want je hebt als huurder geen renovatiekosten, geen KI, geen intresten, niks), had je vandaag meer dan €500.000. En dat is in een scenario waarbij je al je geld hebt geïnvesteerd op de piek van de techbubbel van 2000 en je ook de financiële crisis van 2008 hebt meegemaakt he, dus verre van ideaal. Als je in die 22 jaar uw huis had verkocht en een nieuw had gekocht ging het scenario "huis kopen" al helemaal een grap geweest zijn, met de extra registratierechten, notariskosten etc.
Gemiddeld huur in belgie is ondertussen 800eur.
Dus voor 30% is dit een maandloon van 2666eur netto.
+30% uitgeven aan huisvesting is eerder de regel dan uitzondering.
Heeft niets te maken met boven je stand leven.
De vraag 'wat als je job verliest / langdurig ziek wordt' is iets waar veel Belgen elke dag van wakker liggen.
Maar wie huurt die panden van +1000€/maand? Dat zullen toch sowieso wel kapitaalkrachige mensen zijn, of ouderen, of mensen met een groot gezin? Een huurder weet dat zijn huur een verloren kost is en probeer dus per definitie vaak zo goedkoop mogelijk te huren. Dit in tegenstelling tot mensen die een huis hebben gekocht en in de illusie leven dat al het geld dat naar hun huis gaat een investering is.
Dit wordt inderdaad vaak vergeten.
Wie hier 1000 eur betaalt als aflossing voor zijn woning, zou voor een soortgelijke woonst ook vaak 1000 eur moeten leggen elke maand als huur.
Enige verschil is de eigen inbreng bij de aankoop.
Ik woon in een normale recente HOB, moest ik deze huren, ik zou elke maand 1000 eur moeten betalen.
Lening en huur kan je niet vergelijken, zo veel hangt af van eigen inbreng. Als je eigen inbreng €50k is zal je lening misschien duurder zijn dan de huur, als je eigen inbreng €100k is zal het misschien lager zijn. Dat zegt niks. Qua rendement is de enige vraag: wat brengt het meeste op: het rendement van je eigen inbreng geïnvesteerd in je eigen woning - de vaste en variabele kosten verbonden aan huisbezit (RR, notaris, KI, btw, maandelijkse intrest, onderhoudskost, renovaties...) OF het rendement van je eigen inbreng geïnvesteerd op de beurs - de vaste kosten van huren (de huur)
En dit zal alleen maar erger worden. De trein is vertrokken, en wie ze gemist heeft zal een leven lang achter de feiten aan blijven hollen.
Wat een onzin. Als je nu geen huis koopt ben je gedoemd en val je uit de middenklasseboot? Je wordt veroordeeld tot huren en dus tot levenslange armoede?
Ik las vandaag dat de intrest terug aan het stijgen is. Wat mensen die nu een huis kopen doen is een huis kopen dat zeer duur is voor wat het is. Aankoopprijzen van huizen worden begrensd door maandelijkse afbetalingen (zie ook alle posts hiervoor waarin constant wordt gerekend hoeveel je kan afbetalen bij een loon van x of y). Nu zit veel van dat bedrag in de aankoopprijs van het huis en weinig in de intrest. Wat denk je dat er gaat gebeuren als de intrest stijgt? Mensen kunnen niet meer afbetalen dan wat ze doen, hun loon is hetzelfde. Dus het percentage intrest in de afbetaling gaat verplicht omhoog... waardoor het percentage aflossen van de huizenprijs daalt. Hierdoor worden de dure huizen onbereikbaar, die geraken niet of veel trager verkocht, zie vraag-aanbod: de prijzen dalen. Of blijven constant. Of groeien sterk verminderd verder. We zullen zien. Ik heb alleszins geen begrip voor dit paniekerig gedrag. De prijzen zijn de laatste jaren sterk gestegen, dus... moet je kopen als het duur is?
Keywords waren dan ook: stabiel koppel met een zuinige ingesteldheid.
Mensen zijn bovendien helden in hun nettoloon minimaliseren en alle voordelen vergeten mee te tellen he.
Concreet rekenvoorbeeld uit de familie:
* Koppel samen vanaf hun 18j
* Bachelor gedaan van 3j, beginnen werken op 21j als bediende in 'eenvoudige functies', gestart aan1800-2000 netto all in (dus met bonussen, vakantigelden, maaltijdcheques, internetvergoedingen, telefoonabo's,...), met 1 bedrijfswagen voor beiden, nog 2j thuisgewoond
* Na 2j en zuinige levensstijl en goed doorsparen uit hotel mama, 1500€/maand gespaard pp (gemakkelijk! met nog 2 reisjes binnen europa per jaar).
* Na 2j = 72K bijgespaard, tel daar de basisspaarboek met alle nieuwjaarscentjes, communies, vakantiejobkes, ... bij en je hebt al ~100K inbreng
* 3j appartementje huren aan ~800e/maand all in, zuinige levensstijl aanhouden, ondertussen gemiddeld al +- 2200 netto all-in pp, en er wordt nog steeds VLOT 1000€ pp/pm gespaard
* Na 3j = 72K erbij
* Totaal zit je aan 172K, krijg daar nog beiden een (relatief) klein bedrag van de ouders bij en je zit aan > 200K inleg.
* Leen vervolgens 400K aan 1% op 25j; en je hebt een comfortabele afbetaling van 1500/maand alsk koppel.
En zo koop je een huis voor 600K all in op je 26e, en dat op bachelorniveau!
EDIT: bovenstaande is inderdaad niet standaard en bij iedereen van toepassing. Maar het illustreert wel wat er mogelijk is. Als je geen geld meekrijgt van thuis, al je geld in je jeugd er door draait, elk jaar 4 weken buiten europa op reis gaat, dan kan je bovenstaande nog steeds 2j doortrekken en zit je in dezelfde situatie, maar dan tussen je 28 en 30j.
Standaard of niet, kijk eens rond op de woningmarkt en dit zal je bevestigd worden.
We hebben het hier over een koppel dat op hun 18e samen is, allebei een 3-jarige studie hebben gedaan, en dan... apart gaan wonen bij hun ouders?
Hoeveel koppels ken jij die vanaf hun 18e samen zijn? Ik alleszins geen enkel. Maar we kunnen het scenario verder uitwerken. Op hun 28e realiseert één van de twee zich dat ze al heen hun leven samen zijn met dezelfde persoon en dat hij/zij niet weet hoe het zou zijn bij iemand anders. De verleiding wordt te groot, er wordt een scheve schaats gereden en ze beslissen om te betalen voor relatietherapie want ze zien elkaar wel nog graag. De ene stelt een open relatie voor, de andere stemt in omdat hij zijn partner niet wil verliezen (en ja die maandelijkse afbetaling he, als ze uit elkaar gaan moeten ze hun huis verkopen!) Echter naarmate deze open relatie vordert blijkt de ene partner het er steeds moeilijker mee te hebben. Omdat ze zuinig leven is er geen budget voor een psycholoog waardoor hij/zij aan de drank geraakt en hij/zij zijn gemiddeld betaalde job van €3500 net verliest. De andere partner heeft zich ondertussen gerealiseerd dat het toch beter is op een ander. Ze gaan uit elkaar en het huis wordt verkocht. Ze komen terecht op de huurmarkt. The end.