Darks
Legacy Member
Ja ik weet het, rare titel maar dat is wat ik moet doen. Mezelf vinden, weten wat ik wil. Ik ga hier een half levensverhaal zetten maar merci als ge het toch wilt lezen.
Ik ben nu 17 en een half, zit in mijn 6e Handel. Terwijl mijn vrienden al redelijk snel doorhadden wat ze willen worden, ofwel nu nog steeds zeggen /care ik zie wel, ben ik al op zoek naar wat ik wil sinds mijn 12e. Ik heb nog tijd zul je denken, en ik zal er wel achter komen. Maar dat zeiden ze 5 jaar geleden ook al.
Anyway, toen ik op mijn 12e mijn kindertijd achter mij had gelaten (ah die tijd zonder zorgen) wist ik natuurlijk meteen wat ik wou later: veel geld verdienen. School is nooit echt een probleem geweest. Int lager altijd 80-90 zonder veel te doen, int middelbaar gemiddeld 70 zonder buizen, alles door 's avonds even na te lezen. Toch noem ik mij zeker niet slim. Ik weet gewoon veel, en iets vanbuiten blokken kan bijna iedereen. In Wiskunde bv. ben ik slecht. Ik heb de voorbije jaren eigenlijk vanalles iets gedaan. 2 jaar Mod W, 2 jaar Hum Wet en uiteindelijk 2 jaar Handel (vrijwillig, niet door B-attest). Blijkbaar ben ik iemand die van alles wel graag iets afweet (ik kon als 12-jarige bv. alle planeten in volgorde bij naam) maar zodra het te uitgebreid wordt, kap ik ermee (ik werd bv. gek van Fysica ed.). Handel kiezen was eigenlijk wel een succes, eindelijk nuttige vakken en meer economie (dat ik graag deed). Maar nu weet ik eigenlijk alles wat nuttig is en bij economie is het niks dan formules tegenwoordig, waardoor ik het ook al niet meer zo graag doe. Ik sta dus nu een half jaar voor een evt. overstap naar de hogeschool en er is niets waar ik zin in heb om het te studeren. Kom niet af met suggesties, ik zoek al 4 jaar zonder resultaat. Het is alsof ik alles dat ik wil weten, al weet.
Geld nu. Zoals iedere 12-jarige wou ik dus later veel centjes, omdat je dan kan kopen wat je maar wil. Ik had het voordeel dat mijn Pa zelfstandige is, en ik ben dan maar bij hem dagelijks wat gaan helpen in ruil voor extra zakgeld. In het begin was dat geweldig, 100€ bijeen, waaaw nu kan ik RTCW kopen voor op de Xbox! En ik heb me er ook de hele zomer aan geamuseerd. Maar zo begon het. Het volgende dat ik wou was een nieuwe videokaart, daarna speakers, en zo ging het verder. Op een bepaald moment was ik als 16-jarige na school tot 22u aan het werk en trok ik een 600€ op iedere maand. Stel jezelf voor op die leeftijd met zoveel geld iedere maand en je weet ongeveer wat ik daarmee allemaal kocht. Ik had alles wat ik wou, maar er is altijd meer en beter. Zo ben ik op de harde manier te weten gekomen dat meer geld niet meer gelukkig maakt. Toch ben ik blij dat ik deze les op jonge leeftijd geleerd heb, aangezien ik nu ook heel anders aan de toekomst denk. Anders zou ik resoluut gegaan zijn voor hard studeren en een leven vol stress en verantwoordelijkheid, enkel voor die nieuwe BMW en dat hemd van 400€. Nu weet ik dat je met minder stress en verantwoordelijkheid net zo goed een nieuwe Ford en een hemd van 50€ kunt kopen zonder daarom minder gelukkig te zijn.
Jarenlang is er bij mij ingeramd dat ik hard moet studeren en een goed diploma halen. Dat dacht ik zelf ook. Maar als ik eerlijk moet zijn? Ik studeer niet graag. Ik haat het dat ik dagelijks 7u moet zitten en huiswerk is een echte pest. Noem mij lui als je wil, maar lichamelijk ben ik wel een harde werker. Ik werk dus al sinds mijn 12e bij Pa en heb dit nooit echt met tegenzin gedaan. Deze zomer heb ik een maand posten gedraaid op het fabriek. Hard werken, soms ferm zweten, maar altijd goeie sfeer en 's avonds een voldaan gevoel en geen zorgen. Wel, ik heb mij nog nooit zo goed gevoeld. Ik ging morgenvroeg liever om 6 uur tikken dan om 8 uur naar de bel te luisteren.
De voorbije jaren is ben ik dus steeds meer van het idee van studeren, status en geld verschoven naar dat van werken, genoeg verdienen en.. gelukkig zijn.
Waarom ik hier dan nog kom memmen en het niet gewoon doe? Onzekerheid. Onzeker dat ik er misschien ooit spijt van ga hebben. Is dit echt wel wie ik ben? Of is het carrièreleven en de BMW toch meer iets voor mij? En dan de enorme druk van buitenaf. Het is alsof iedereen van me verwacht dat ik het beter doe, dat ik meer kan. Maar waar ben ik toch mee bezig als er uiteindelijk maar 1 iemand de rijkste kan zijn van de 6 miljard? Er zal altijd beter en meer zijn. Waar is de grens...
Wat moet ik doen?
Ik ben nu 17 en een half, zit in mijn 6e Handel. Terwijl mijn vrienden al redelijk snel doorhadden wat ze willen worden, ofwel nu nog steeds zeggen /care ik zie wel, ben ik al op zoek naar wat ik wil sinds mijn 12e. Ik heb nog tijd zul je denken, en ik zal er wel achter komen. Maar dat zeiden ze 5 jaar geleden ook al.
Anyway, toen ik op mijn 12e mijn kindertijd achter mij had gelaten (ah die tijd zonder zorgen) wist ik natuurlijk meteen wat ik wou later: veel geld verdienen. School is nooit echt een probleem geweest. Int lager altijd 80-90 zonder veel te doen, int middelbaar gemiddeld 70 zonder buizen, alles door 's avonds even na te lezen. Toch noem ik mij zeker niet slim. Ik weet gewoon veel, en iets vanbuiten blokken kan bijna iedereen. In Wiskunde bv. ben ik slecht. Ik heb de voorbije jaren eigenlijk vanalles iets gedaan. 2 jaar Mod W, 2 jaar Hum Wet en uiteindelijk 2 jaar Handel (vrijwillig, niet door B-attest). Blijkbaar ben ik iemand die van alles wel graag iets afweet (ik kon als 12-jarige bv. alle planeten in volgorde bij naam) maar zodra het te uitgebreid wordt, kap ik ermee (ik werd bv. gek van Fysica ed.). Handel kiezen was eigenlijk wel een succes, eindelijk nuttige vakken en meer economie (dat ik graag deed). Maar nu weet ik eigenlijk alles wat nuttig is en bij economie is het niks dan formules tegenwoordig, waardoor ik het ook al niet meer zo graag doe. Ik sta dus nu een half jaar voor een evt. overstap naar de hogeschool en er is niets waar ik zin in heb om het te studeren. Kom niet af met suggesties, ik zoek al 4 jaar zonder resultaat. Het is alsof ik alles dat ik wil weten, al weet.
Geld nu. Zoals iedere 12-jarige wou ik dus later veel centjes, omdat je dan kan kopen wat je maar wil. Ik had het voordeel dat mijn Pa zelfstandige is, en ik ben dan maar bij hem dagelijks wat gaan helpen in ruil voor extra zakgeld. In het begin was dat geweldig, 100€ bijeen, waaaw nu kan ik RTCW kopen voor op de Xbox! En ik heb me er ook de hele zomer aan geamuseerd. Maar zo begon het. Het volgende dat ik wou was een nieuwe videokaart, daarna speakers, en zo ging het verder. Op een bepaald moment was ik als 16-jarige na school tot 22u aan het werk en trok ik een 600€ op iedere maand. Stel jezelf voor op die leeftijd met zoveel geld iedere maand en je weet ongeveer wat ik daarmee allemaal kocht. Ik had alles wat ik wou, maar er is altijd meer en beter. Zo ben ik op de harde manier te weten gekomen dat meer geld niet meer gelukkig maakt. Toch ben ik blij dat ik deze les op jonge leeftijd geleerd heb, aangezien ik nu ook heel anders aan de toekomst denk. Anders zou ik resoluut gegaan zijn voor hard studeren en een leven vol stress en verantwoordelijkheid, enkel voor die nieuwe BMW en dat hemd van 400€. Nu weet ik dat je met minder stress en verantwoordelijkheid net zo goed een nieuwe Ford en een hemd van 50€ kunt kopen zonder daarom minder gelukkig te zijn.
Jarenlang is er bij mij ingeramd dat ik hard moet studeren en een goed diploma halen. Dat dacht ik zelf ook. Maar als ik eerlijk moet zijn? Ik studeer niet graag. Ik haat het dat ik dagelijks 7u moet zitten en huiswerk is een echte pest. Noem mij lui als je wil, maar lichamelijk ben ik wel een harde werker. Ik werk dus al sinds mijn 12e bij Pa en heb dit nooit echt met tegenzin gedaan. Deze zomer heb ik een maand posten gedraaid op het fabriek. Hard werken, soms ferm zweten, maar altijd goeie sfeer en 's avonds een voldaan gevoel en geen zorgen. Wel, ik heb mij nog nooit zo goed gevoeld. Ik ging morgenvroeg liever om 6 uur tikken dan om 8 uur naar de bel te luisteren.
De voorbije jaren is ben ik dus steeds meer van het idee van studeren, status en geld verschoven naar dat van werken, genoeg verdienen en.. gelukkig zijn.
Waarom ik hier dan nog kom memmen en het niet gewoon doe? Onzekerheid. Onzeker dat ik er misschien ooit spijt van ga hebben. Is dit echt wel wie ik ben? Of is het carrièreleven en de BMW toch meer iets voor mij? En dan de enorme druk van buitenaf. Het is alsof iedereen van me verwacht dat ik het beter doe, dat ik meer kan. Maar waar ben ik toch mee bezig als er uiteindelijk maar 1 iemand de rijkste kan zijn van de 6 miljard? Er zal altijd beter en meer zijn. Waar is de grens...
Wat moet ik doen?

)

)