Philharmoniker
Legacy Member
Laatst was ik in Portugal op vakantie. Elke dag aan het strand zitten en mij verdiepen in de literaire kunst waaronder het genre fantasie en semi-auto-biografieën inzitten. Die avond at ik een Cozido à Portugues, een volgens de lokale bevolking, literair hoogstandje. Wat daarna gebeurde, kan ik me niet volledig herinneren. Ik ben op een of andere manier in een kamer van mijn hotel geraakt, maar niet de mijne, o nee. Dit is, lieve kindertjes, waar het avontuur nog maar begon. Zien jullie, elke avond had ik het ritueel voor het slapen gaan. Dat ritueel bestond erin, mijn kleine ethiopische slaaf Nbvuto, drie keer rond het de kamer te laten lopen en hem vervolgens een lied naar keuze van Clouseau te laten zingen, maar dat terzijde. Voor het slapen gaan was ik er me van bewust dat Nbvuto verdwenen was. Op dat moment was dat niet zo'n probleem maar ik denk altijd vooruit enzo dacht ik eraan dat als Nbvuto niet terug zou vinden, ik misschien mijn handen zou moeten bevuilen na een sanitaire stop.
Nbvuto kon niet ver weg zijn dacht ik dus ik ging naar de badkamer. Eens de badkamerdeur toe was trad een speciaal mechanisme in werking. De lavabo maakte plaats voor een hendel. Uiteraard kon ik mij niet weerstaan aan deze hendel te trekken. Sinds mijn naam Vangheluwe is kan ik mij het niet weerstaan van lange, harde objecten te blijven. Bij de op-en-neer beweging van die hendel verscheen een geheime doorgang, daar waar normaal het kastje met handdoeken is. Natuurlijk dacht ik weer aan de toekomst en kwam het in mij op: 'Hoe ga ik mij morgenvroeg godverdomme afdrogen?'. Ik ging de ruimte in, mij nog steeds afvragend waar Nbvuto zou kunnen zijn.
Na enkele minuten te stappen kwam ik aan in een met hallogeen lampen verlichte ruimte. In het midden stond een tafel waaraan Nbvuto zat en een individu dat verdacht veel gelijkenissen had met René Verbouweneide. Wie is René Verbouweneide nu? Vragen jullie je af kinders, wel dat komt later. Ik vroeg dus vriendelijk met licht ironische ondertoon (of was het nu sarcasme?) of ik mijn anders-gepigmenteerde bediende terug mocht hebben. René zei dat het goed was.
Ik en Nbvuto gingen samen naar huis, als gelijken ...
U mad?
Nbvuto kon niet ver weg zijn dacht ik dus ik ging naar de badkamer. Eens de badkamerdeur toe was trad een speciaal mechanisme in werking. De lavabo maakte plaats voor een hendel. Uiteraard kon ik mij niet weerstaan aan deze hendel te trekken. Sinds mijn naam Vangheluwe is kan ik mij het niet weerstaan van lange, harde objecten te blijven. Bij de op-en-neer beweging van die hendel verscheen een geheime doorgang, daar waar normaal het kastje met handdoeken is. Natuurlijk dacht ik weer aan de toekomst en kwam het in mij op: 'Hoe ga ik mij morgenvroeg godverdomme afdrogen?'. Ik ging de ruimte in, mij nog steeds afvragend waar Nbvuto zou kunnen zijn.
Na enkele minuten te stappen kwam ik aan in een met hallogeen lampen verlichte ruimte. In het midden stond een tafel waaraan Nbvuto zat en een individu dat verdacht veel gelijkenissen had met René Verbouweneide. Wie is René Verbouweneide nu? Vragen jullie je af kinders, wel dat komt later. Ik vroeg dus vriendelijk met licht ironische ondertoon (of was het nu sarcasme?) of ik mijn anders-gepigmenteerde bediende terug mocht hebben. René zei dat het goed was.
Ik en Nbvuto gingen samen naar huis, als gelijken ...
U mad?
