Rimpel
Legacy Member
Opgelet! Dit verhaal is waar gebeurt en niet voor gevoelige lezers!
9lives.be noch ikzelf zijn verantwoordelijk voor veroorzaakte braakneigingen!
__________________________________________________________________
Toen ik na al die tijd eens op onderzoek uitging naar de oorzaak van die witte lintjes in m’n onderbroek ontdekte ik dat ik ’n bewoner had. Jawel, er nestelde zich een lintworm in mij. Hoe lang het beestje daar al aan het cocoonen was? Geen idee, I’ve been scratching my ass as long as I can remember. In elk geval was ik niet van plan mijn lichaam te delen met ’n parasiet. Zodus besloot ik deze vuile profiteur eruit te jagen.
Zo goed als alle middeltjes tegen wormen zijn zonder voorschrift te verkrijgen bij de apotheker. Diezelfde dag begon ik al met ‘n ‘Vermox’ kuur. Na 3 dagen elke morgen en elke avond ’n Vermox-pilletje te hebben genomen kwam ie eruit. Vermox had er niet aan gedacht het iets appetijtelijker te maken door de worme te doen ontbinden ofzo. Neen hoor, het beestje werd gewoon vergiftigd en op zijn hele uitgeworpen als een grote bol witte garen die door ’n veel te smal buisje moest geduwd worden. Eerst traag, moeizaam en ook ’n peetje pijnlijk. Maar wanneer het merendeel erdoor was, floepte het als niets. Hoera, ik was m’n Platyhelminthes (platworm) kwijt!
Dacht ik!...want als snel bleek dat Vermox wel de worm verwijdert, maar niet de eitjes. Na een goeie week had ik dus een nieuwe gekweekt! Dus probeerde ik ’n sterker middeltje. ‘Yomesan’. Vier serieuze tabletten, allemaal in 1 keer in te nemen. Goed kauwen tot je ’n pulp-achtige massa bekomt en dan slikken. M’n worm heb ik sindsdien niet meer gezien. Ofwel heeft hij zich teruggetrokken tot de verste diepten van mijn darmen, ofwel is hij net zoals de verpakking het vermeldt wegverteerd en zo subtiel als ie kan mee naar buiten geglipt in één van mijn zelf geboetseerde negertjes.
Het is nu zo’n 3 weken geleden....en ik mis mijn Taenia Saginata (runderlintworm). Al dat lekkers op tafel kreeg ik vroeger zo naar binnen gespeeld. Ik kon uren blijven eten. Tegenwoordig moet ik met een nostalgische blik kijken naar de lekkere schotels die de tafel nog sieren, lang nadat ik reeds voldaan ben. Ook de zuipwedstrijden zijn niet meer aan mij besteed. Man wat kon dat beest zuipen. Het was ’n goeie tijd....vandaar deze ode aan mijn lintworm! Ik mis je kerel!
9lives.be noch ikzelf zijn verantwoordelijk voor veroorzaakte braakneigingen!
__________________________________________________________________
Toen ik na al die tijd eens op onderzoek uitging naar de oorzaak van die witte lintjes in m’n onderbroek ontdekte ik dat ik ’n bewoner had. Jawel, er nestelde zich een lintworm in mij. Hoe lang het beestje daar al aan het cocoonen was? Geen idee, I’ve been scratching my ass as long as I can remember. In elk geval was ik niet van plan mijn lichaam te delen met ’n parasiet. Zodus besloot ik deze vuile profiteur eruit te jagen.
Zo goed als alle middeltjes tegen wormen zijn zonder voorschrift te verkrijgen bij de apotheker. Diezelfde dag begon ik al met ‘n ‘Vermox’ kuur. Na 3 dagen elke morgen en elke avond ’n Vermox-pilletje te hebben genomen kwam ie eruit. Vermox had er niet aan gedacht het iets appetijtelijker te maken door de worme te doen ontbinden ofzo. Neen hoor, het beestje werd gewoon vergiftigd en op zijn hele uitgeworpen als een grote bol witte garen die door ’n veel te smal buisje moest geduwd worden. Eerst traag, moeizaam en ook ’n peetje pijnlijk. Maar wanneer het merendeel erdoor was, floepte het als niets. Hoera, ik was m’n Platyhelminthes (platworm) kwijt!
Dacht ik!...want als snel bleek dat Vermox wel de worm verwijdert, maar niet de eitjes. Na een goeie week had ik dus een nieuwe gekweekt! Dus probeerde ik ’n sterker middeltje. ‘Yomesan’. Vier serieuze tabletten, allemaal in 1 keer in te nemen. Goed kauwen tot je ’n pulp-achtige massa bekomt en dan slikken. M’n worm heb ik sindsdien niet meer gezien. Ofwel heeft hij zich teruggetrokken tot de verste diepten van mijn darmen, ofwel is hij net zoals de verpakking het vermeldt wegverteerd en zo subtiel als ie kan mee naar buiten geglipt in één van mijn zelf geboetseerde negertjes.
Het is nu zo’n 3 weken geleden....en ik mis mijn Taenia Saginata (runderlintworm). Al dat lekkers op tafel kreeg ik vroeger zo naar binnen gespeeld. Ik kon uren blijven eten. Tegenwoordig moet ik met een nostalgische blik kijken naar de lekkere schotels die de tafel nog sieren, lang nadat ik reeds voldaan ben. Ook de zuipwedstrijden zijn niet meer aan mij besteed. Man wat kon dat beest zuipen. Het was ’n goeie tijd....vandaar deze ode aan mijn lintworm! Ik mis je kerel!
ad:
oe kom ge erbij
