cram
Legacy Member
Mijne Nonkel heeft een bezoekje gebracht bij de serres van Laken.
Hier zijn verslag
Op visite bij de koning… of toch bijna.
Het was op zondag 29 april 2007, het jaar dat de zomer in de lente viel en het ene klimatologische record na het andere sneuvelde.
Prachtig weer, een stralende zon, helblauwe hemel en overal zwierige zomerse kledij die het decor een extra opfleuring gaven.
De serres van Laken werden weer gedurende enkele weken toegankelijk voor ‘Jan met de pet’ om ter plekke te kunnen vaststellen hoe nuttig onze, met gulle hand toegekende dotaties, wel worden benut.
Reeds om half tien ‘s morgens stonden we aan de overkant van de straat voor de grote hekken van het paleis te drummen om bij de eersten die grote hof in te krossen toen plots een dikke zwarte Mercedes begeleid door twee ‘zwaantjes’ vanuit dat park de baan kwam opgereden.
En inderdaad, ons Berreke met zijn Polleke zaten van achter in die ferme auto en zwaaiden met een brede smile naar al die wachtende geldschieters. Wat verder reden ze, vermoedelijk op weg naar den bakker om verse pistolekes, pardoes over de volle witte meet en negeerden daarbij ook nog een rood licht wat kennelijk niet voor koningen is gemaakt.
Lap, dacht ik bij mezelf, die zien we zo direct niet terug en een persoonlijke royalty ontmoeting zal ik nu ook wel op mijnen buik kunnen schrijven.
We hebben ons dan maar voor honderd procent toegespitst op die beruchte en beroemde serres uit 1873, ontworpen door architect Fons Balat in opdracht van Leopold II en waar je zeldzame planten en bomen tegenkomt van over de ganse wereld.
Echtig en techtig een aanrader, zelfs voor de niet botanici onder ons. Als ik je zeg dat daar palmbomen groeien van wel 40 meter hoog dan overdrijf ik maar een heel klein beetje en dat daar belletjes planten te zien zijn in de kleuren van de Belgische vlag dan overdrijf ik helemaal niets.
We hebben uiteraard ook van de gelegenheid geprofiteerd om eens een wandelinkske te maken in Berreke zijnen hof…mensen, mensen, daar kun je nu nog eens echt bedot spelen zie, alleen al voor het gras af te rijden ben je twee weken onderweg.
Op een gegeven moment dacht ik een heus bushokje te ontwaren, maar achteraf bleek het enkel een wachthuisje voor Mathil voor wanneer de Flip met zijn heli terug komt van de golf.
Ja ja, onze centen worden goed besteed.
En toen gebeurde het.
Totaal onverwacht had ik in de Embercadre van het serre complex een persoonlijke ontmoeting met een lid van de koninklijke familie.
Eigenlijk had ik zelf het initiatief genomen en was kordaat naar hem toe gestapt, begroette hem hoffelijk zoals dat in die kringen past en vroeg hem naar zijn doen en laten in deze serres.
Prins Felix bekeek me met zijn vriendelijke oogjes en deed toen, volledig onprotocolair, iets dat zelfs Laurant niet zou durven; hij draaide zich op zijn rosse rug met de vier poten in de lucht en nodigde mij uit eens flink op zijnen
buik te wrijven.
Hij had er kennelijk deugd van.
Enkele Japanners hebben dit onroerend intieme moment met bewondering fotografisch vastgelegd waarna prins Felix zich gracieus, zoals het een koninklijke kater betaamd, terugtrok tussen de appelsienenbomen.
Mijn dag was geslaagd, en dat alles voor slechts 2 euro.
Manneke Pis, het Atomium, de Grote Markt en de Rue des Bouchers, het verdween allemaal in het niets ten overstaan van dit ene Royalty moment.
Volgend jaar steek ik een extra euro in de brievenbus van het paleis want ik
weet dat het goed besteed is.
Nonkel Jos
Hier zijn verslag
Op visite bij de koning… of toch bijna.
Het was op zondag 29 april 2007, het jaar dat de zomer in de lente viel en het ene klimatologische record na het andere sneuvelde.
Prachtig weer, een stralende zon, helblauwe hemel en overal zwierige zomerse kledij die het decor een extra opfleuring gaven.
De serres van Laken werden weer gedurende enkele weken toegankelijk voor ‘Jan met de pet’ om ter plekke te kunnen vaststellen hoe nuttig onze, met gulle hand toegekende dotaties, wel worden benut.
Reeds om half tien ‘s morgens stonden we aan de overkant van de straat voor de grote hekken van het paleis te drummen om bij de eersten die grote hof in te krossen toen plots een dikke zwarte Mercedes begeleid door twee ‘zwaantjes’ vanuit dat park de baan kwam opgereden.
En inderdaad, ons Berreke met zijn Polleke zaten van achter in die ferme auto en zwaaiden met een brede smile naar al die wachtende geldschieters. Wat verder reden ze, vermoedelijk op weg naar den bakker om verse pistolekes, pardoes over de volle witte meet en negeerden daarbij ook nog een rood licht wat kennelijk niet voor koningen is gemaakt.
Lap, dacht ik bij mezelf, die zien we zo direct niet terug en een persoonlijke royalty ontmoeting zal ik nu ook wel op mijnen buik kunnen schrijven.
We hebben ons dan maar voor honderd procent toegespitst op die beruchte en beroemde serres uit 1873, ontworpen door architect Fons Balat in opdracht van Leopold II en waar je zeldzame planten en bomen tegenkomt van over de ganse wereld.
Echtig en techtig een aanrader, zelfs voor de niet botanici onder ons. Als ik je zeg dat daar palmbomen groeien van wel 40 meter hoog dan overdrijf ik maar een heel klein beetje en dat daar belletjes planten te zien zijn in de kleuren van de Belgische vlag dan overdrijf ik helemaal niets.
We hebben uiteraard ook van de gelegenheid geprofiteerd om eens een wandelinkske te maken in Berreke zijnen hof…mensen, mensen, daar kun je nu nog eens echt bedot spelen zie, alleen al voor het gras af te rijden ben je twee weken onderweg.
Op een gegeven moment dacht ik een heus bushokje te ontwaren, maar achteraf bleek het enkel een wachthuisje voor Mathil voor wanneer de Flip met zijn heli terug komt van de golf.
Ja ja, onze centen worden goed besteed.
En toen gebeurde het.
Totaal onverwacht had ik in de Embercadre van het serre complex een persoonlijke ontmoeting met een lid van de koninklijke familie.
Eigenlijk had ik zelf het initiatief genomen en was kordaat naar hem toe gestapt, begroette hem hoffelijk zoals dat in die kringen past en vroeg hem naar zijn doen en laten in deze serres.
Prins Felix bekeek me met zijn vriendelijke oogjes en deed toen, volledig onprotocolair, iets dat zelfs Laurant niet zou durven; hij draaide zich op zijn rosse rug met de vier poten in de lucht en nodigde mij uit eens flink op zijnen
buik te wrijven.
Hij had er kennelijk deugd van.
Enkele Japanners hebben dit onroerend intieme moment met bewondering fotografisch vastgelegd waarna prins Felix zich gracieus, zoals het een koninklijke kater betaamd, terugtrok tussen de appelsienenbomen.
Mijn dag was geslaagd, en dat alles voor slechts 2 euro.
Manneke Pis, het Atomium, de Grote Markt en de Rue des Bouchers, het verdween allemaal in het niets ten overstaan van dit ene Royalty moment.
Volgend jaar steek ik een extra euro in de brievenbus van het paleis want ik
weet dat het goed besteed is.
Nonkel Jos
