Archief - [deleted]
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
coldplayke
Legacy Member
Ik wou daarstraks een klaagsms naar mijn vriend sturen omdat ik ineens weer uit het niets met een hele hoop werk zit opgezadeld de komende dagen (de sms was niks speciaals, gewoon "uuugh veel werk weer blablabla"), maar ik verstuurde de sms per ongeluk naar mijn pa. Ik had het meteen gezien, dus ik had al een nieuw bericht naar mij pa gestuurd om te zeggen dat het een vergissing was. 20 seconden later krijg ik een sms van mijn ma om te vragen of alles ok is. Dan heeft ze mij tijdens de les nog eens 4 sms-en gestuurd omdat ze zich zorgen maakte. Ik had al schrik dat als ik thuis kwam er hier een heel intervention team ging staan 
Maar toch een glimlach omdat ik mij bij momenten liever gepamperd voel dan dat het hen niks kan schelen
Maar toch een glimlach omdat ik mij bij momenten liever gepamperd voel dan dat het hen niks kan schelen
Lavake
Legacy Member
coldplayke zei:Ik wou daarstraks een klaagsms naar mijn vriend sturen omdat ik ineens weer uit het niets met een hele hoop werk zit opgezadeld de komende dagen (de sms was niks speciaals, gewoon "uuugh veel werk weer blablabla"), maar ik verstuurde de sms per ongeluk naar mijn pa. Ik had het meteen gezien, dus ik had al een nieuw bericht naar mij pa gestuurd om te zeggen dat het een vergissing was. 20 seconden later krijg ik een sms van mijn ma om te vragen of alles ok is. Dan heeft ze mij tijdens de les nog eens 4 sms-en gestuurd omdat ze zich zorgen maakte. Ik had al schrik dat als ik thuis kwam er hier een heel intervention team ging staan
Maar toch een glimlach omdat ik mij bij momenten liever gepamperd voel dan dat het hen niks kan schelen
Ik had het vroeger altijd heel moeilijk als ik mensen hoorde klagen over hun ouders die zich te hard bemoeiden of hen teveel belden etc, omdat mijn papa geen fuck om mij gaf/geeft. Als ik dan iemand hoorde klagen dat de ouders teveel vroegen achter hoe de examens gingen ofzo, was ik intern altijd heel boos/verdrietig omdat ik niemand had die dat deed en mijn papa mij sinds mijn 17de denk ik niet een keer zelf gecontacteerd heeft (tenzij op mijn verjaardag, al is hij dat ook eens vergeten).
Nu ik wat ouder ben, lig ik er minder van wakker, maar het steekt toch soms wel als ge beseft dat ge eigenlijk geen 'ouders' hebt. Ik zie mijn papa mss 3 keer per jaar, nu is het al 4,5 maanden geleden en hoewel hij ongetwijfeld via Facebook ofzo wel weet dat het al maanden uit is met mijn vriend, hoor ik niks van hem.
Maar ik besef ook wel dat te bemoeierige ouders ook een hel moet zijn (een ex-vriend van mij had zo'n overbezorgde moeder en dat was ook geen pretje voor hem).
Stampertje
Legacy Member
Lavake zei:
Hangt ervan af hoe je ook met de situatie omgaat. Hier hebben zowel mijn vader & moeder hun ouderlijke verantwoordelijkheden niet opgenomen en ben ik opgevoed door "overbezorgde" grootouders (leeftijdsverschil gaf wel problemen). En als ik dan naar mijn vriendin kijk die opgevoed is in een liefdevol nest en waarbij de ouders nu nog altijd elke keer klaar staan voor haar. Dan merkt ik wel op dat ik veel zelfstandiger en resoluter ben. Ook op emotioneel vlak kan ik veel beter om met zaken dan zij.
Het is inderdaad nooit leuk, maar denken aan hoe het kon heeft toch geen nut. Het is dus beter om er de voordelen van in te zien
Lavake
Legacy Member
Stampertje zei:Hangt ervan af hoe je ook met de situatie omgaat. Hier hebben zowel mijn vader & moeder hun ouderlijke verantwoordelijkheden niet opgenomen en ben ik opgevoed door "overbezorgde" grootouders (leeftijdsverschil gaf wel problemen). En als ik dan naar mijn vriendin kijk die opgevoed is in een liefdevol nest en waarbij de ouders nu nog altijd elke keer klaar staan voor haar. Dan merkt ik wel op dat ik veel zelfstandiger en resoluter ben. Ook op emotioneel vlak kan ik veel beter om met zaken dan zij.
Het is inderdaad nooit leuk, maar denken aan hoe het kon heeft toch geen nut. Het is dus beter om er de voordelen van in te zien
Ja, dat is zo, ik ben altijd zelfstandiger en "minder flauw" (?) geweest als leeftijdsgenoten. Maar om eerlijk te zijn, als ik kon kiezen, zou ik die "skills" toch ruilen voor een gelukkigere jeugd hoor. Zelfs op mijn leeftijd (27) zie ik dat mensen nog keiveel rekenen op hun ouders, financieel (bij huis kopen of trouwen of whatever) maar ook voor praktische dingen. Toen ik geopereerd moest worden aan mijn knie, had ik aan mijn papa durven vragen of hij mij misschien alstublieft kon brengen of halen, maar dat wou hij niet. Uiteindelijk heb ik dat opgelost met taxi, vrienden en toenmalige schoonmoeders. Ik wil ook geen lastpak zijn voor de rest van mijn omgeving omdat mijn papa zo doet, want mijn vrienden vragen dat dan wel aan hun ouders en niet aan mij. Soit, iedereen heeft er gelukkig wel begrip voor hoor, maar ik vind het toch kut.
.Deckard
Legacy Member
Lotus Marshmallow 
. Waarom ontdek ik dit nu pas?
. Waarom ontdek ik dit nu pas?Oldskooler
Legacy Member
JackM
Legacy Member
Een kleine 2 maand geleden tijdens het uitgaan plots gewaar geworden dat ik precies 'geprikt' was. Het voelde toch zo aan, 'sanderdaags merkte ik precies ook een prikwonde, maar ik had op de moment in de club niets verdachts gezien. Mocht er mij toen iemand geprikt hebben met een naald, zal dat ook niet met een griepvaccin geweest zijn. Het idee dat toen een of andere kerel met een hiv naald mij had geprikt was in mijn kop geschoten. Ik naar de dokter, maar die zei dat ik een 6 tal weken moest wachten om zoiets te kunnen opsporen. Bloed getrokken om te zien of er iets te merkbaar was. Gelukkig niet, alles normaal. Maar toch, 6 weken waarbij het op men werk geschift druk was, waar het thuis enorm druk was, twas fameus lastig om nog normaal te functioneren. Vorige week dan opnieuw bloed laten trekken en vandaag mail gehad van men dokter dat ik mij geen zorgen meer hoef te maken, dat alles ok is (just wa meer groentjes eten).
Ik had toen gemaild naar de club of ze nog mensen hadden die zoiets gemeld hadden, en ze zeiden van niet en na het nieuws van vandaag, kan ik weer gerust zijn.
Ik vaak gelachen met mensen die stress hebben of angst na een aanval ergens (ver weg), maar achter dit voorval weet ik wel wat zoiets kan doen met een mens als het in uw hoofd zit.
Ik had toen gemaild naar de club of ze nog mensen hadden die zoiets gemeld hadden, en ze zeiden van niet en na het nieuws van vandaag, kan ik weer gerust zijn.
Ik vaak gelachen met mensen die stress hebben of angst na een aanval ergens (ver weg), maar achter dit voorval weet ik wel wat zoiets kan doen met een mens als het in uw hoofd zit.
Apple
Legacy Member
Eentje voor Myllan;
sporza video: Nys klopt Van Aert in spannende eindsprint in Koksijde
Dit krijgt een glimlach se Myllan. Dit zijn momenten waarbij ik nog eens kan glimlachen
.
sporza video: Nys klopt Van Aert in spannende eindsprint in Koksijde
Dit krijgt een glimlach se Myllan. Dit zijn momenten waarbij ik nog eens kan glimlachen
.Emiel Goelen
Legacy Member
ik schrijf hier nooit serieuze dingen maar vandaag wel:
ons ma heeft al jaren aan een stuk kanker, ooit begonnen met borstkanker. Bestralingen en een operatie gehad toen ze 45 was. 6 jaar geleden was het beest dan terug, dit keer had het zich dan vastgehecht op het borstbeen en de ribbenkast, en op het longvlies. Een heel stuk ribbenkast en borstbeen weggezaagd, maar longvlies is niks aan te doen. Dokters zeggen "alles vanaf nu is palliatief".
We zijn ondertussen 6 jaar later en ons ma die dartelt nog altijd vrolijk rond dankzij hormonenremmende medicatie (die wel over de jaren heen in dosis is toegenomen). Dat heeft andere bijwerkingen, maar weet ge, gezien de omstandigheden valt het nog allemaal goed mee. De kanker zaait wel verder uit (luchtpijp) maar evolueert heel traag, en ons ma voelt zich op zich niet "slecht" (wel vieze hoestbuien af en toe maar het gaat nog).
Nu had ze wel een paar vreemde vlekken op haar hoofd, soort wondjes die niet genazen. Mee naar de dokter geweest, biopsie van laten nemen. Huidkanker. Dus wij een paar weken geleden met heel de familie in zak en as, ons ma dan superveel schrik dat het (onvermijdelijke) kantelpunt van de ziekte daar was, dat we aan de drempel van de chemokuur stonden enzovoort. Oncoloog wist blijkbaar zelf niet wat er moest gebeuren, dus die ging het dan bespreken met de collega's. Vandaag het nieuws gekregen dat die vlekken voorlopig gewoon zo mogen blijven, ze gaan daar niet direct iets aan doen, over drie maanden gaan we herevalueren.
Dat betekent dat er (voorlopig) weer een eind komt aan een hele reeks extreem stresserende onderzoeken en dat mijn ma weer een paar maanden in relatieve rust kan doorbrengen, en dat we kerst en de 40e verjaardag van mijn ouders hun bruiloft in relatieve rust kunnen vieren. Da's misschien raar om dat hier in de glimlach thread te posten, maar als ge weken in de wetenschap hebt doorgebracht met het idee dat uw ma binnen de X weken aan een palliatieve chemokuur gaat beginnen en ge krijgt te horen dat ze de komende drie maanden nog gewoon zo kan rondlopen, zou ge ook blij zijn.
Voila. Ik ga mij volledig de vernieling in zuipen om te vieren!
ons ma heeft al jaren aan een stuk kanker, ooit begonnen met borstkanker. Bestralingen en een operatie gehad toen ze 45 was. 6 jaar geleden was het beest dan terug, dit keer had het zich dan vastgehecht op het borstbeen en de ribbenkast, en op het longvlies. Een heel stuk ribbenkast en borstbeen weggezaagd, maar longvlies is niks aan te doen. Dokters zeggen "alles vanaf nu is palliatief".
We zijn ondertussen 6 jaar later en ons ma die dartelt nog altijd vrolijk rond dankzij hormonenremmende medicatie (die wel over de jaren heen in dosis is toegenomen). Dat heeft andere bijwerkingen, maar weet ge, gezien de omstandigheden valt het nog allemaal goed mee. De kanker zaait wel verder uit (luchtpijp) maar evolueert heel traag, en ons ma voelt zich op zich niet "slecht" (wel vieze hoestbuien af en toe maar het gaat nog).
Nu had ze wel een paar vreemde vlekken op haar hoofd, soort wondjes die niet genazen. Mee naar de dokter geweest, biopsie van laten nemen. Huidkanker. Dus wij een paar weken geleden met heel de familie in zak en as, ons ma dan superveel schrik dat het (onvermijdelijke) kantelpunt van de ziekte daar was, dat we aan de drempel van de chemokuur stonden enzovoort. Oncoloog wist blijkbaar zelf niet wat er moest gebeuren, dus die ging het dan bespreken met de collega's. Vandaag het nieuws gekregen dat die vlekken voorlopig gewoon zo mogen blijven, ze gaan daar niet direct iets aan doen, over drie maanden gaan we herevalueren.
Dat betekent dat er (voorlopig) weer een eind komt aan een hele reeks extreem stresserende onderzoeken en dat mijn ma weer een paar maanden in relatieve rust kan doorbrengen, en dat we kerst en de 40e verjaardag van mijn ouders hun bruiloft in relatieve rust kunnen vieren. Da's misschien raar om dat hier in de glimlach thread te posten, maar als ge weken in de wetenschap hebt doorgebracht met het idee dat uw ma binnen de X weken aan een palliatieve chemokuur gaat beginnen en ge krijgt te horen dat ze de komende drie maanden nog gewoon zo kan rondlopen, zou ge ook blij zijn.
Voila. Ik ga mij volledig de vernieling in zuipen om te vieren!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.